Αρχική Άρθρα ΈΛΛΗΝ ΦΥΣΕΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ

Επισκέπτες

1072084
ΣήμεραΣήμερα61
ΜήναςΜήνας930
ΣύνολοΣύνολο1072084

Τελευταία Ενημέρωση
Παρασκευή, 07 Δεκέμβριος 2018 14:02

ΈΛΛΗΝ ΦΥΣΕΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ PDF Εκτύπωση E-mail
Σάββατο, 22 Φεβρουάριος 2014 19:32

 

 
Έλλην φύσει δημοκρατικός!
 
υπό Κοσμά Μιλτ. Μαρκάτου, καθηγητού ΤΕΙ
                                                  (ιδρυτού της Λεξαριθμικής θεωρίας1)
 
Εφ. Ελευθερία: Πέμπτη 13/02/2013
 

 

 
   Το δημοκρατικός, ως επίθετον (επιτίθημι: θέτω τι επί του ουσιαστικού) σημαίνει τον ανήκοντα στη δημοκρατίαν, αλλά μη σπεύσει αβίαστα κανείς να συμπεράνει ότι ο Έλλην είναι θιασώτης της, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί από της καθιερώσεώς της (αρχαία δημοκρατία) και όπως αυτή λειτουργεί σήμερον (κοινοβουλευτική δημοκρατία). Έχω δείξει (βλέπε εφημ. Ελευθερία: Ελλάς αθεσμίας χώρα - 26/2/2013) και Μέτρον και ελευθερία τοις Έλλησι - 23/1/2014) ότι ο Έλλην, και ως άτομον και ως σύνολον, κινείται μεταξύ τών δύο άκρων, της αναρχίας (Μέτρον = 0 και Ελευθερία = 1) και της τυραννίας (Μέτρον = 1 και Ελευθερία = 0), διερχόμενος διά της μέσης αποστάσεως των άκρων, που δίδει την δυναμικήν σχέση μεταξύ τών αντιπροσωπευτικών συστημάτων διακυβερνήσεως μιας χώρας (αναρχίας, δημοκρατίας, τυραννίας) και μη παραμένων εν αυτή: αναζητά το χρυσούν μέσον (τη μέση απόσταση) ματαίως, διότι κατά φύση, ούτε το μπορεί, αλλά ούτε και το θέλει. Έτσι η δημοκρατία - το χρυσούν μέσον της πολιτικών συστημάτων - περιέχει δυνάμει όλα τα άλλα συστήματα, συρόμενη προς το ένα άκρον (αναρχία ή τυραννία) ή πρός το αντιστρόφως ανάλογόν του (τυραννία ή αναρχία), όταν η φύση της διαρρηγνύεται, είτε υπό των εντολοδόχων της (των κυβερνώντων) είτε υπό των εντολοδοτών της (του Δήμου, του λαού, τών κυβερνωμένων). Πού λοιπόν θ’αναζητηθεί η ερμηνεία τού πορίσματός μας «Έλλην φύσει δημοκρατικός!», αφού τα προηγούμενα δεν μπορούν; Η αναζητούμενη απάντηση σχετίζεται με την έννοιαν της δημοκρατίας, εφ’όσον το δημοκρατικός ανήκει ή αναφέρεται σ’αυτήν. Άρα θ’αναζητήσουμε την ετυμολογίαν της λέξεως (τό έτυμον, την αλήθειαν), την φύση της, με την μεγίστην προσέγγιση. Την πρώτην προσέγγισή της λαμβάνουμε αμέσως εκ των συνθετικών στοιχείων της λέξεως, τών δήμος και κράτος, δηλαδή δημοκρατία είναι η δύναμη, (κράτος) του δήμου (της πλειοψηφίας), ή – ως ένας ελάχιστος ορισμός - Δημοκρατία είναι η δύναμη του αριθμού ως άθροισμα ομολόγων ατόμων: η ελευθερία τού λόγου διαμορφώνει τον αριθμόν, που αποτελεί την ποσοτικήν έκφραση της δημοκρατίας (δημοκρατία λόγω), ενώ η άσκηση της δημοκρατίας εκδηλώνεται ως έργον, που αποτελεί την ποιοτικήν έκφραση της δημοκρατίας (δημοκρατία έργω). Άλλά πού ευρίσκεται η φύση της δημοκρατίας, αφού ο αριθμός διαμορφώνεται εκ τού λόγου. Επομένως η δύναμη του αριθμού πρέπει να προέρχεται εκ της δυνάμεως του λόγου. Πώς όμως; Ίσως να επιτυγχάναμε τον στόχον, αν, αντί του ιωνικού τύπου δήμος, χρησιμοποιούσαμε τον δωρικόν τύπον δάμος, μια και οι δωρικοί τύποι θεωρούνται παλαιότεροι των ιωνικών, αναφορικά με τον ακριβέστερον, ασφαλέστερον και ταχύτερον προσδιορισμόν της ετυμολογίας μιας λέξεως. Το δάμος ανάγεται στην ρίζαν Δαμ, και το αντίστοιχον ρήμα είναι το δαμάζω, δαμάζειν. Έτσι η δύναμη του αριθμού γίνεται δύναμη τού δαμάζειν, και αναφέρεται οπωσδήποτε στον λόγον. Είμαστε τώρα σε θέση να αναδείξουμε την φύση της δημοκρατίας: είναι η δύναμη τού δαμάζειν τους λαούς δια του λόγου, και σ’αυτήν ανήκει κατά φύση ο Έλλην: ο δαμάζων καί συναρμόζων ομοειδη ετερόγνωμα στοιχεια σε ενιαιον αρμονικόν σύνολον. Λόγω των απεριορίστων δυνάμεων του λόγου (Ο λόγος ανθρώπους κυβερνά - Επίκουρος), η διαμόρφωση του αριθμού (της πλειοψηφίας), δηλαδή της ποσοτικής εκφράσεως της δημοκρατίας, δύναται να επιτευχθεί ευκόλως, ταχέως και ανωδύνως, και ως εκ τούτου υπάρχει πάντοτε ο κίνδυνος, αυτός (ο λόγος) να υποκαταστήσει πλήρως το μελλοντικόν έργον (ποιοτική δημοκρατία), με αποτέλεσμα η Χώρα να κυβερνάται μόνον από τον λόγον (λόγος, έργου σκιά - Δημόκριτος). Άρα λοιπόν απαιτείται οριοθέτηση του λόγου και καθορισμός τού έργου, και δια τους εντολοδότες και δια τους εντολοδόχους, δια την ορθήν λειτουργικότητα της δημοκρατίας, και επειδή η δημοκρατία εκ της φύσεώς της λειτουργεί με τα ίδια τα συνιστώντα στοιχεία της και τις ίδιες συνιστώσες δυνάμεις της, και δεν δέχεται κανένα όν, μη ανήκον στο λειτουργικόν σύστημά της, που θα προβαίνει στην οριοθέτηση του λόγου και τον καθορισμόν του έργου, οδηγούμεθα στην ανάγκη υπάρξεως ενός κανόνος που θα διέπει αυτήν την λειτουργικότητα με κάθε λεπτομέρειαν.Επειδή ο λόγος είναι πολυσήμαντος, η οριοθέτησή του πρέπει να τείνει στην μονοσημαντότητα, ώστε ο κανών να είναι αυστηρός, δίκαιος και αδιάτρητος, και η δημιουργία ενός τέτοιου κανόνος δεν είναι ούτε έργον εύκολον, ούτε έργον απλών ανθρώπων.Ο κανών δεν πρέπει να είναι στατικός αλλά δυναμικός και ευέλικτος, έχων ως βάση μεν την φύση της δημοκρατίας, ως οδηγόν δε τον βαθμόν παρεμβάσεως του ανθρώπου σ’ αυτή.

 

(1) Σημείωση: Το παρόν άρθρονείναι το αποτέλεσμα επεξεργασίας της διαλεκτικής σχέσεως των ονομάτων (λέξεων) Έλλην και δημοκρατικός, θεωρουμένων ως ομοίων μορφών, αφού ως αριθμοί (το άθροισμα των γραμμάτων τους) - κατά το αλφαριθμητικόν σύστημα των Ελλήνων (μονάδες: Α=1, Β=2, Γ=3, Δ=4, Ε=5, Δίγαμμα, Ζ=7, Η=8, Θ=9/ δεκάδες: Ι=10, Κ=20, Λ=30, Μ=40, Ν=50, Ξ=60, Ο=70, Π=80, ΚΟΠΠΑ / εκατοντάδες: Ρ=100, Σ=200, Τ=300, Υ=400, Φ=500, Χ=600, Ψ=700, Ω=800, ΣΑΜΠΙ) - ικανοποιούν μίαν δύναμη του άκρου και μέσου λόγου ή της χρυσής τομής Φ (1,618...): δημοκρατικός / Ελλην = 843/123 = ΦΦΦΦ.
Τελευταία Ενημέρωση στις Τρίτη, 20 Ιούνιος 2017 11:40
 
ΚΟΣΜΑΣ ΜΙΛΤ. ΜΑΡΚΑΤΟΣ
ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ (ΤΕΙ)
Παλαιολόγου 9 - 412 23 Λάρισα
Τηλ: 6974 31 91 31
Η.Δ: kmmarkatos@gmail.com
Ιστοσελίς: www.hellenes-markatos.gr