Αρχική Άρθρα ΜΕΤΡΟΝ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΙΣ ΈΛΛΗΣΙ !

Επισκέπτες

1072082
ΣήμεραΣήμερα59
ΜήναςΜήνας928
ΣύνολοΣύνολο1072082

Τελευταία Ενημέρωση
Παρασκευή, 07 Δεκέμβριος 2018 14:02

ΜΕΤΡΟΝ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΙΣ ΈΛΛΗΣΙ ! PDF Εκτύπωση E-mail
Τρίτη, 21 Ιανουάριος 2014 19:31

 

 

Μέτρον και ελευθερία τοις Έλλησι !

 

 

υπό Κοσµά Μιλτ. Μαρκάτου

 

(ιδρυτού της Λεξαριθµικής θεωρίας1)

 

Εδημοσιεύθη είς την εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Λαρίσης 23/01/2014 

 

Μέτρον (Μ), γενικώς, είναι «το διά του οποίου ή προς το οποίον µετρείται τι» (αρχαιοελληνική σηµασία), ή «ό,τι λαµβάνεται ως πρότυπον συγκρίσεως δια τον καθορισµόν του µεγέθους, της εκτάσεως άλλου πράγµατος. Ειδικώς, µέτρον είναι η βασική µονάς του δεκαδικού µετρικού συστήµατος» (νεο-ελληνική σηµασία). Η πρώτη, η αρχική σηµασία (Όµηρος) πρέπει νανα-φέρεται σένα πρότυπον δοχείον χωρητικότητος κυρίως υγρών, βαθµο-λογηµένον από του µηδενός µέχρι του ενός, όπου το µεν µέτρον (Μ) (πεπληρωµένος χώρος) είναι το ύψος της υγράς στήλης εκ της βάσεως µέχρι της επιφανείας του υγρού, η δε ελευθερία (Ε) (ο κενός χώρος) είναι το ύψος της στήλης από της επιφανείας του υγρού µέχρι της κορυφής, έτσι ώστε δια κάθε µέτρον χ, η ελευθερία είναι 1-χ. ∆ηλαδή σε κάθε χρονικήν στιγµήν το άθροισµα του µέτρου και της ελευθερίας είναι πάντοτε η µονάς. Εποµένως το µέτρον κινείται µεταξύ ενός ελαχίστου ηδενικόν µέτρον – µεγίστη ελευθερία) και ενός µεγίστου οναδιαίον, πλήρης µέτρον – µηδενική ελευθερία). Εν αντιστοιχία και αντιστρόφως, η ελευθερία κινείται µεταξύ ενός µεγίστου οναδιαία, πλήρης ελευθε-ρία – µηδενικόν µέτρον) και ενός ελαχίστου ηδενική ελευθερία – µοναδιαίον, πλήρες µέτρον). Έτσι δικαιολογείται η αρχαιοελληνική σηµασία «µέτρον ήβης, δηλ. η ακµή, το άνθος» (Όµηρος, Ησίοδος), καθώς και η νεοελληνική σηµασία «ποτέ µου δεν το λόγιαζα νάρθω στο µέτρον τούτο» (πλήρες µέτρον, µέγιστον ή ανώτατον όριον) (Ερωτόκριτος, Α1058):

Α. ο ζων οργανισµός από της γεννήσεώς του ηδενικόν µέτρον, µεγίστη ελευθερία) βαίνει βαθµιαία πρός το µοναδιαίον, πλήρες µέτρον (ακµή), και ακολούθως βαίνει βαθµιαία και αντιστρόφως προς τον θάνατον (πλήρες µέτρον, µηδενική ελευθερία).

Β. η επίτευξη ενός σκοπού αρχίζει από του µηδενικού µέτρου και της πλήρους ελευθερίας, και βαίνει προς το πλήρες µέτρον καί την µηδενικήν ελευθερίαν.

Γ. κάθε πολιτικόν σύστηµα κινείται µεταξύ του πλήρους µέτρου και της µηδενικής ελευθερίας (τυραννία, βασιλεία, µοναρχία, δικτατορία) και του µηδενικού µέτρου και της πλήρους ελευθερίας (αναρχία).

   Η πορεία των εκκινά εκ του µηδενικού µέτρου, ανέρχεται βαθµιαία, αλλά παραµένουν κατά φύσει στην µέσην στάθµην. Ουσιαστικώς, δηλαδή, τα έθνη αυτά δεν διαφέρουν της συντριπτικής πλειονότητος των πολιτών ενός έθνους, τα οποία, όπως ελέχθη προηγουµένως, κινούνται περί την µετριότητα, περί το χρυσούν µέσον του Αριστοτέλους, και δέν δύνανται να παράξουν παγκόσµιον πολιτισµόν. Τουνα-ντίον, οι Έλληνες, είτε ως άτοµα είτε ως ολότης (σύµπαν το έθνος) κινούνται από την έλλειψιν, το ε-λάχιστον όριον (Μ=0) κατευθείαν προς την υπερβολήν, το µέγιστον όριον, το πλήρες µέτρον (Μ=1) [βλέπε εφηµ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, 26/2/2013 - Ελλάς αθεσµίας χώρα], χωρίς κατά φύσει νά παραµένουν στην µέσην στάθµην. Απεχθάνονται την µετριότητα και επιθυµούν κατά φύση την άνοδον και την ταύ-τισή των µε το πλήρες µέτρον. Αυτή είναι η φύση, η µοίρα και η αποστολή των Ελλήνων, να δηµιουρ-γούν παγκόσµιον πολιτισµόν (κλασική εποχή) ή να τον ανανεώνουν (Αναγέννηση), όταν έλθει το πλή-ρωµα του χρόνου και αφού έχει προηγηθεί µακροχρόνιος, επίπονος και συνεχής έλλογος ζύµωση. Αυτό το πόρισ

   Σηµείωση: Τα παρόντα πορίσµατα της Λεξαριθµικής θεωρίας βασίσθηκαν στην εν τη δοµή της Ελ-ληνικής γλώσσης ενυπάρχουσαν και προϋπάρχουσαν από χιλιάδες χρόνων εντυπωσιακήν ισοψηφίαν ΜΕΤΡΟΝ = ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ =5651α.

(1) Η Λεξαριθµική θεωρία ανακοινώθηκε το έτος 1976 στο ΤΕΙ Λαρίσης. δηµοσιεύθηκε εν συντοµία µεν στο περιοδικόν ΠΑΜΜΕ-ΓΑΣ (ΠΑγκόσµιος Μαθηµατική Μελέτη Ελληνικής ΓλώσΑΣ – Ιανουάριος 1980), εν πλήρει δε αναπτύξει στο σύγγραµµα Η ΛΕΞΑ-ΡΙΘΜΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ – Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ – 1989).

   Η θεωρία είναι αξιωµατική (σύνολον αιτηµάτων και αξιωµάτων): εκκινά εκ του αλφαριθµητικού συστήµατος των Ελλήνων (µονά-δες: Α=1, Β=2, Γ=3, ∆=4, Ε=5, ∆ίγαµµα, Ζ=7, Η=8, Θ=9/ δεκάδες: Ι=10, Κ=20, Λ=30, Μ=40, Ν=50, Ξ=60, Ο=70, Π=80, ΚΟΠΠΑ /εκατοντάδες: Ρ=100, Σ=200, Τ=300, Υ=-400, Φ=-500, Χ=600, Ψ=700, Ω=800, ΣΑΜΠΙ), όπου κάθε λέξη είναι αριθµός, λαµβανό-µενος δια προσθέσεως των γραµµάτων - αριθµών. Χρησιµοποιούνται τέσσερες σχέσεις µε φυσική σηµασία: (1) η τοµή τών εννοιών(ισοψηφία – οι έννοιες έχουν κοινόν τόπον), π.χ., α ΜΕΤΡΟΝ = ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ=565, (2)ο αθροιστικός νόµος (λέξεις διαφέρουσες κατάµονάδα - οι έννοιες τείνουν να ταυτισθούν οριακώς) π.χ., ΟΛΥΜΠΟΣ και ΟΥΡΑΝΟΣ, (3) ο νόµος τής οµοιότητος (οι έννοιες διαι-ρούµενες δίδουν µίαν δύναµη της χρυσής τοµής Φ), π.χ. ∆ΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ / ΕΛΛΗΝ =ΦΦΦΦ, (4) η διαπασών (µουσική, do ... do,λόγος 2 – η έννοια στον αριθµητή γεννάται από και καταλήγει στην έννοια του παρονοµαστού), π.χ. Η ΑΤΛΑΝΤΙΣ / Η ΘΑΛΑΣΣΑ =2. Η θεωρία, εφαρµοζόµενη στη δοµή τής Ελληνικής γλώσσης, παράγει αντικειµενικές γνώσεις, αλλά και την ίδια τη Γνώση (οριακώς),αντιπαρατίθεται προς την επιστήµην (π.χ., καρκίνος, σεισµός) - επαληθεύουσα τίς θέσεις τις - καί ενίοτε υπερβαίνει αυτήν.

 

 

Γα. η κοινοβουλευτική δηµοκρατία, και κυρίως η ∆ηµοκρατία (των αρ-χαίων Ελλήνων) κινείται (πρέπει να κινείται) περί την µέσην στάθµην του προτύπου δοχείου, όπου το βάθος και το ύψος της επιφανείας τού υ-γρού µέχρι της βάσεως και της κορυφής, αντιστοίχως, τείνουν να ισούν-ται, ή το µέτρον και η ελευθερία εκάστου πολίτου ανά πάσαν στιγµήν τεί-νουν να εξισώνονται έτρον 1/2 και ελευθερία 1/2, έτσι ώστε 1/2+1/2 = 1).

Στο διάγραµµα σηµειώνονται οι τρεις οριακές θέσεις, που αντιστοι-χούν, στα ισάριθµα πολιτικά συστήµατα, την Αναρχίαν, την ∆ηµοκρα-τίαν και την Τυραννίαν, µε τίς αντίστοιχες τιµές του µέτρου (Μ) και της ελευθερίας (Ε).

Η Γ περίπτωση αντανακλά τό «χρυσούν µέσον» του Αριστοτέλους, το οποίον πρέπει να ακολουθείται από κάθε δηµοκρατικόν πολίτην και σε κάθε δηµοκρατούµενη πολιτεία. Σαυτό πρέπει ναναφέρεται και το γνωικόν του Κλεοβούλου «µέτρον άριστον».

Σε επίπεδον καλλιεργείας και προαγωγής των γραµµάτων, της τέχνης, της επιστήµης, της τεχνικής και της τεχνολογίας, το χρυσούν µέσον και το µέτρον άριστον δεν µπορούν να περιλαµβάνουν όλους τους πολίτες ενός έθνους ή ενός κράτους, διότι τότε δεν θα εγίνετο ουδεµία πρόοδος. Εξαιρούνται τα κατά φύσει προικισµένα άτοµα, τα οποία αρχίζουν εκ του µηδενικού µέτρου, διέρχονται εκ της µέσης στάθµης του δοχείου - χωρίς νά παραµενουν εκεί - καί στο τέλος της συνεχούς πορείας των αναδει-κνύονται σε εξέχουσες προσωπικότητες. Καταυτήν την προσπάθεαν, το µέτρον σταδιακώς αυξάνεται µέχρις ότου φθάσει και αγγίξει το πλήρες µέτρον (Μ=1), ενώ η ελευθερία, αντιστρόφως, βαθµιαία µειώνεται, µέχρις ότου µηδενισθεί (Ε=0) [βλέπε το «µέτρον ήβης», προηγουµένως).

 µα εξακολουθεί να ισχύει και όταν, αντί του ενός ατόµου, λάβουµε ένα έθνος. Το σύ-νολον των εθνών απαρτίζουν την παγκόσµιον κοινότητα, Εποµένως, µεταξύ των εθνών, που την απαρ-τίζουν, πρέπει να εµφανίζονται έθνη, τα οποία φαινοµενικώς υπήρξαν εξέχοντα. Τα έθνη όµως αυτά δεν ανέπτυξαν πλήρη, αυτόνοµον, αυτάρκη και αυτοτελή πολιτισµόν σε όλες τις εκδηλώσεις του και ως εκ τούτου η συµβολή των στον παγκόσµιον πολιτισµόν υπήρξε ετερόφωτος καί όχι αυτόφωτος.

Συνημμένα:
Κατέβασμα αυτού του αρχείου (ΜΕΤΡ_ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ1.doc)ΜΕΤΡ_ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ1.doc[ ]29 Kb
Τελευταία Ενημέρωση στις Τρίτη, 20 Ιούνιος 2017 11:41
 
ΚΟΣΜΑΣ ΜΙΛΤ. ΜΑΡΚΑΤΟΣ
ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ (ΤΕΙ)
Παλαιολόγου 9 - 412 23 Λάρισα
Τηλ: 6974 31 91 31
Η.Δ: kmmarkatos@gmail.com
Ιστοσελίς: www.hellenes-markatos.gr