Αρχική Άρθρα ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ - ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΙΣ

Επισκέπτες

1072073
ΣήμεραΣήμερα50
ΜήναςΜήνας919
ΣύνολοΣύνολο1072073

Τελευταία Ενημέρωση
Παρασκευή, 07 Δεκέμβριος 2018 14:02

ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ - ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΙΣ PDF Εκτύπωση E-mail
Τετάρτη, 15 Μάιος 2013 20:26

 

 

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΙΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ «ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ»
 ( Ἐφαρμογή τῆς Λεξαριθμικῆς θεωρίας)
                                                                                                                                                                   Λάρισα 15η Μαϊου 2013
 
   Ἡ Λεξαριθμική θεωρία – Συνοπτικωτάτη ἒκθεσις
Ἡ Λεξαριθμική θεωρία ἱδρύθη καί ἀνεκοινώθη ὑπό τοῦ γράφοντος τό έτος 1976 εἰς τό ΤΕΙ Λαρίσης, ὡς μία προσπάθεια ἐπιστημονοποιήσεως τῆς παμπαλαίας σχέσεως μεταξύ λέξεως καί ἀριθμοῦ (ἢδη ἀπό τοῦ Ὁμήρου), κατά τήν ὁποίαν ἡ λέξις (ὂνομα, ρῆμα, κλπ.) θεωρεῖται ἀ-ριθμός (ἀκέραιος), εὑρισκόμενος διά προσθέσεως τῶν στοιχείων γραμμάτων, κατά τό δεκαδικόν ἀλφαριθμητικόν σύστημα τῶν Ἑλλήνων (μοναδικόν καί παγκοσμίως ἀποδεκτόν): Α=1, Β=2, ..., Ψ=700, Ω=800.
Ἐδημοσιεύθη περιληπτικῶς εἰς τό περιοδικόν ΠΑΜΜΕΓΑΣ (ΠΑγκόσμιος Μαθηματική Μελέτη λληνικῆς ΓλώσσΑΣ Λάρισα 1980, τ. Α, καθώς καί ἐν ὃλη τῆ ἀναπτύξει της εἰς τό ὁμώνυμον βιβλίον μου, Η ΛΕΞΑΡΙΘΜΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ – Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ, Λάρισα 1989].
   Ἡ θεωρία εἶναι ἀξιωματική, βασίζεται δηλαδή εἰς μίαν ἀξιωματικήν βάσιν (βάσιν αἰτημάτων καί ἀξιωμάτων) καί, καθώς ἀναπτύσσεται, παράγει πορίσματα καί ἐξάγει συμπεράσματα, τά ὁποῖα ὡς πρός τήν ἀξιωματικήν βάσιν εἶναι ἀληθῆ, ἀπαιτεῖται ὃμως ἡ ἐπαλήθευσις αὐτῶν ὑπό τῆς ἐμπειρίας καί τῆς επιστήμης.
   Ἡ θεωρία, ἐφαρμοζομένη ἐπί τῆς δομῆς τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης, παράγει γνώσεις, ἀλλά καί τήν Γνῶσιν (ὁριακῶς), ἀντιπαρατίθεται πρός τήν ἐπιστήμην (επαληθεύουσα τάς θέσεις της) καί ἐνίοτε ὑπερβαίνει αὐτήν.
  
   Αἰτήματα καί ἀξιώματα:
   Αἲτημα 1ον: Κάθε στοιχεῖον Α, Β, Γ, ..., Ω εἶναι καί ποσότης (ἀριθμός) καί ποιότης (φθόγγος).
   Αἲτημα 2ον: Ὂνομα εἶναι ἡ ἐγγράμματος μορφή τοῦ ὂντος.
   Αἲτημα 3ον: Κάθε ὁριζομένη λεξαριθμική σχέσις - μέ φυσικήν σημασίαν - μεταξύ δύο ἢ περισσοτέρων λέξεων εἶναι καί ἐννοιολογική μεταξύ τῶν ἀπεικονιζομένων εἰς αὐτάς ὂντων.
   Αἲτημα 3.1: Αἱ ἒννοιαι τῶν λέξεων διατάσσονται ὡς ἑξῆς:
* Ἡ ἒννοια τῆς λέξεως χωρίς τό ἂρθρον (ὁ, ἡ, τό) ἀνήκει εἰς τό Εἶναι (τό δυνάμει ὑπάρχειν).
* Ἡ ἒννοια τῆς λέξεως μέ ἂρθρον (ὁ, ἡ, τό) ἀνήκει εἰς τό Γίγνεσθαι (τό ἐνεργεία ὑπάρχειν).
* Ἡ ἒννοια τῆς λέξεως μέ ἂρθρον (ὁ, ἡ, τό), ἀλλά τονούμενον, ἀνήκει εἰς τόν Κόσμον (τό ἐν πραγματικότητι ὑπάρχειν [ἡ ἒννοια λαμβάνει τήν μεγίστην της ἀνάπτυξιν].
* Κάθε ἂρθρον (ὁ, ἡ, τό) εἶναι καί στερητικόν (ἀρνητικόν) καί ἀθροιστικόν (θετικόν).
   Αἲτημα 3.2: Ἐάν τρεῖς ἢ περισσότεραι λέξεις ἱκανοποιοῦν τήν σχέσιν τῆς θείας ἀναλογίας Φ, τότε αἱ ἀπεικονιζόμεναι ἒννοιαι εἶναι ὃμοιαι, ὡς ἀνήκουσαι ἐν τῆ αὐτῆ διαλεκτικῆ μεταβολῆ.
   Ἀξίωμα 1ον: Κάθε λέξις ἒχει ἢ λαμβάνει συναρτήσει τοῦ χρόνου μίαν ἢ περισσοτέρας διαχρονικάς σημασίας (ΔΣ) [ἐιδικαί σημασίαι τῆς Γλωσσολογίας], αἱ οποῖαι δέν εἶναι ξέναι μεταξύ των, ἀλλά τέμνονται εἰς τήν κοσμικήν σημασίαν (ΚΣ) [Γενική σημασία τῆς Γλωσσολογίας].
   Ἀξίωμα 2ον: Εἰς κάθε ἰσόψηφον ὁμάδα [σύνολον ἰσοψήφων λέξεων], αἱ κοσμικαί σημασίαι (ΚΣ) ἐπίσης δέν εἶναι ξέναι μεταξύ των, ἀλλά τέμνονται εἰς τήν λεξάρχην των Λ [ἀρχή λέξεων].
  
   Φυσικαί σχέσεις:
   Χρησιμοποιονται τέσσερες σχέσεις μετά φυσικῆς σημασίας, (1) τομή τῶνἐννοιῶν   [Ἑρμηνεία: οἱἒννοιαιἒχουν κοινόν τόπον), π.χ., ΕΛΛΑΣ=ΑΘΕΣΜΙΑ=266], (2) θροιστικός νόμος, συνδέων τήν στερητικήν μετά τῆς ἀθροιστικῆς μορφῆς τοῦ ὂντος (τῶν μορφῶν, διαφερουσῶν κατά μονάδα) [Ἑρμηνεία: αἱ ἒννοιαι τείνουν ὁριακῶς νά ταυτισθούν (Διάσπασις τοῦ ἀτόμου – Άτομική βόμβα), π.χ., ΑΤΟΜΟΝ = 532 και ΤΟΜΟΝ = 531],  (3) νόμος τῆςμοιότητος, εἰσάγων τήν ὁμοίαν μεταβολήν τῶν ὂντων [Ἑρμηνεία: αἱ ἒννοιαι διαιρούμεναι, δίδουν μίαν δύναμιν τῆς χρυσῆς τομῆς Φ ἢ τοῦ μέσου καί ἂκρου λόγου Φ, καί ἑπομένως εἶναι ὃμοιαι μορφαί, ἀναγόμεναι εἰς τήν αὐτήν γεννήτορα ἒννοιαν, π.χ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ (=843) / ΕΛΛΗΝ (=123) = ΦΦΦΦ = Φ4 ], (4) διαπασν (μουσική κλῖμαξ, do ... do: λόγος συχνοτήτων 2/1 =2) [Ἑρμηνεία: αἱ ἒννοιαι διαιρούμεναι δίδουν μίαν δύναμιν τοῦ δύο καί ὡς ἐκ τούτου ἡ ἒννοια τοῦ ἀριθμητοῦ γεννται καί ἐκκινᾶ ἐκ τῆς ἐννοίας τοῦ παρονομαστοῦ, μετά δέ ἓνα κύκλον ἐπιστρέφει εἰς τήν ἒννοιαν το παρονομαστο, π.χ. Η ΑΤΛΑΝΤΙΣ (=900) / Η ΘΑΛΑΣΣΑ (=450)=2 =21].
  
   Περί Ψυχῆς:
   Τό βιβλίον, ἐκ 256 σελίδων, ἀποτελεῖται ἐξ ἓξ κεφαλαίων, δύο Παραρτημάτων καί δύο Εὑρετηρίων (1ον κυρίων ὀνομάτων, 2ον (μεγάλου μήκους) λέξεων καί ὃρων. 
   Τό βιβλίον ἀναπτύσσεται ὑπό μορφήν διαλόγου, ἡ δέ χρησιμοποιουμένη μέθοδος εἶναι ἡ τῆς διαλεκτικῆς (κατά τήν Λεξαριθμικήν θεωρίαν), ὁ ὀντολογικός ὁρισμός τῆς ὁποίας ἒχει δοθεῖ εἰς τό βιβλίον μου Τό DNA ὁμιλεῖ Ἑλληνικά! – Πλατωνικοί Διάλογοι, Λάρισα 2005, σελ. 37:
   Διαλεκτική: Ὁ μεταξύ δύο ἢ περισσοτέρων ὂντων (ἀλόγων ἢ ἐλλόγων) διάλογος, διά τήν βῆμα πρός βῆμα προώθησιν τῶν δομικῶν στοιχείων μιᾶς ἀξιωματικῆς βάσεως, κατά φύσιν ἢ κατά θέσιν ἀποδεκτῆς, μέ τελικόν σκοπόν τήν ἐξαγωγήν τῆς ἀληθείας.
   Ἡ ἀξιωματική βάσις ἀναφέρεται εἰς τήν Λεξαριθμικήν θεωρίαν, πού ἀποτελεῖ τό ἐργαλεῖον τῆς ἐφαρμοζομένης διαλεκτικῆς, μέ ὁδηγόν κυρίως τά γενεαλογικά δένδρα τῶν ἐννοιῶν - τά παραγόμενα ὑπό τοῦ μαθηματικοῦ ἀλγορίθμου τῆς θεωρίας - ὃταν εἰσάγωνται τά πρός ἐξέτασιν ὀνόματα (λέξεις), ὃπως: πσυχή, ψυχή, σῶμα, σῆμα (δωρικός τύπος), νόος, νοῦς, συνείδησις, Κόσμος, Σύμπαν, ἀθανασία, ὓπαρξις, κ.α. - ἀλλά καί τά ὑπόλοιπα δομικά στοιχεῖα τῆς ἀξιωματικῆς βάσεως.
   Αἱ ἒννοιαι (λέξεις ὡς ἐγγράμματοι καί ἐνάριθμοι μορφαί), ἀριθμοί δηλαδή (κατά τό ἀλφαριθ-μητικόν σύστημα τῶν Ἑλλήνων), ἀνήκουν εἰς γενεαλογικά δένδρα ἐννοιῶν - ὃπως ὃλα τά ἒμβια ὂντα ἀνήκουν εἰς ἀντίστοιχα γενεαλογικά δένδρα - μέ γεννήτορας, γένη καί εἲδη, ἐντός τῶν ὁποίων ἡ μία ἒννοια εἶναι συνέχεια τῆς ἂλλης, ἱκανοποιοῦσαι τόν Νόμον τῆς ὁμοιότητος καί τῆς ὁμοίας μεταβολῆς, ἐν τῶ Εἶναι μέν ἀρχετύπως, ἐν τῶ Γίγνεσθαι δέ εἰκονικῶς.
   π.χ., ἐκ τοῦ γενεαλογικοῦ δένδρου: [παλίννοστος (=1061), (ἡ ψυχή = αὐτεξούσιος) (=1716), ψυχαγωγός = ψυχάγωγος (=2777) ...] * ἐξάγονται:
- Ἡ ψυχή εἶναι παλίννοστος (πάλιν, νόστος), δηλαδή αὐτή ἐπιστρέφει εἰς ἀνθρώπινον σῶμα διά μετενσάρκωσιν (ἐάν δέν ἒχει ἀποκαθαρθῆ ἐκ τῶν ἁμαρτιῶν της) ἢ εἰς τόν νοητόν τόπον της (ἐάν ἒχει ἀποκαθαρθῆ). Ἡ ψυχή εἶναι αὐτεξούσιος (αὐτό, ἐξουσιάζω). Ἡ ψυχή εἶναι ψυχαγωγός (ἂγεται – κύκλος τῆς καθάρσεως μή συμπληρωθείς) καί ψυχάγωγος (αὐτοάγεται – κύκλος τῆς καθάρσεως συμπληρωθείς).
* Ἰσχύει: 1061+1716 = 2777 (νόμος τῆς ἀκολουθίας Fibonacci).
   Οἱ λέξεις παλίννοστος, ψυχή (ἐνάρθρως), αὐτεξούσιος καί ψυχαγωγός (= ψυχάγωγος) εἶναι ἐνάριθμοι, ἀντιστοιχοῦσαι εἰς τούς ἀριθμούς 1061, 1716, 2777, διά τούς ὁποίους ἰσχύει: 1716/1061 » 2771/1716 » 1,62 » Φ, ὃπου Φ εἶναι ὁ μέσος καί ἂκρος λόγος: Φ= (1+Ö5)/2 = 1,618... = 1, 62, μετά προσεγγίσεως δύο δεκαδικῶν ψηφίων. Λέγομεν λοιπόν ὃτι αἱ ἒννοιαι αὐταί εἶναι διαλεκτικαί, ὃμοιαι μορφαί, διότι συνδέονται μετά τοῦ Φ καί ὡς ἐκ τούτου ἀνήκουν εἰς τό ἲδιον γενεαλογικόν δένδρον ἐννοιῶν.
   Μετά ἀπό μίαν σύντομον ἀναδρομήν τῆς ψυχῆς (Α΄ - ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ) εἰς τήν πορείαν τῆς ἁνθρωπότητος καί τήν ἐπί τροχάδην ἒκθεσιν τῶν δοξασιῶν, ἀπόψεων καί θέσεων (τῶν Δεδομένων), ἀπό τοῦ 600 π.Χ. μέχρι σήμερον, ἀναφορικά μέ τήν ὓπαρξιν ἢ μή ἀθανάτου καί αὐ-τονόμου ψυχῆς εἰς τόν ἂνθρωπον, ἀκολουθοῦν τά πέντε κύρια κεφάλαια, ἒχοντα τόν κύριον τίτλον, «ΥΠΑΡΞΗ ΚΑΙ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ», μετ’ ἰσαρίθμων κατευθύνσεων ἐρεύνης, «Τό σῶμα ὡς σῆμα τῆς ψυχῆς», «Ἡ διαλεκτικῆ τῆς ψυχῆς», «Ἡ μονόδρομος κίνησις τῆς ψυχῆς», «Ἐγώ, ὁ Κόσμος καί τό Σύμπαν» καί «Ἡ ψυχή ὡς κοσμογονικόν καί θεογονικόν στοιχεῖον» - καί τόν ἐπαναλαμβανόμενον ὃρον, «Σειρά Ἀποδείξεων, 1η,...,5η».
Τό «Σειρά Ἀποδείξεων» μᾶς μεταφέρει εἰς τήν μαθηματικήν ἀποδεικτικήν διαδικασίαν. Πράγ-ματι, ἡ ὃλη διαλεκτική εἶναι μία σειρά ἀποδείξεων, ἀποδεκτῶν ὡς πρός τήν ἀξιωματικήν βάσιν τῆς θεωρίας, ἡ ἐπικύρωσις τῶν ὁποίων πραγματοποιεῖται διά τῆς παραπομπῆς των εἰς τά Δεδομένα  [βλέπε προηγουμένως]. 
 
   Τό σῶμα ὡς σῆμα τῆς ψυχῆς (Β΄ - ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ): Ἡ συζήτησις ἐπί τῆς ὑπό τοῦ Πλάτωνος ρήσεως, «σῶμα εἶναι τό σῆμα τῆς ψυχῆς», ὁδηγεῖ εἰς τήν ταύτισιν σήματος καί ψυχῆς, καί ἂν ληφθῆ ὑπ’ ὂψιν ἡ ἐνεργειακή φύσις κάθε σήματος (π.χ. ἠλεκτρομαγνητικοῦ, ὡς συμβατικοῦ σήματος), τότε συνεπάγεται ὃτι καί ἡ ψυχή, ὡς σῆμα ἐνεργείας, εἶναι ἀθάνατος. Ἀλλά κάθε τοιοῦτον σῆμα ἀναφέρεται εἰς μίαν πηγήν  καί εἰς ἓνα μέσον. Διά τήν πηγήν εἰσάγεται ὁ ὃρος αἰθεροψυχή, πού ταυτίζεται μετά τῆς ψυχῆς τοῦ Κόσμου, περιλαμβάνουσα ὃλας τάς συλλογικάς ψυχάς τῶν ὂντων: τήν ὑλοψυχήν (διά τήν ὓλην), τήν φυτοψυχήν (διά τά φυτά), τήν ζωοψυχήν (διά τά ζῶα) καί τήν ἀνθρωποψυχήν (διά τόν ἂνθρωπον). Διά τό συμβατικόν μέσον (ἀήρ, κενόν, τῆς ἐπιστήμης) εἰσάγεται ὁ αἰθήρ, ὡς τό θεῖον μέσον, τό ὁποῖον – εν ἀντιθέσει προς κάθε συμβατικόν - δέν γνωρίζει ἐμπόδια. Τοιουτοτρόπως ἡ ψυχή διαδίδεται διά τοῦ αἰθέρος μετά πάσης ταχύτητος. Καί ὃπως τό συμβατικόν σῆμα ἀναζητᾶ τόν κατάλληλον δέκτην διά τήν ἀποκωδικοποίησίν του, ὁμοίως καί ἡ ψυχή (ὡς ταυτισθεῖσα μετά τοῦ ἐνεργειακοῦ σήματος) ἀναζητᾶ τό κατάλληλον ἀνθρώπινον σῶμα (Τό ἲδιον συμβαίνει καί μέ τήν παρομοίωσιν τῆς ψυχῆς μετά τῆς πεταλούδας).
Ἀκολούθως, ὃλα τά ἐξαχθέντα πορίσματα - ἐδῶ ἀναφέρονται ὀλίγα μόνον - ἐλέγχονται καί ἐπαληθεύονται διά τῶν γενεαλογικῶν δένδρων, τά ὁποῖα παράγονται ὑπό τῶν ἐννοιῶν σῆμα, σᾶμα (δωρικός τύπος τῶν σῶμα καί σῆμα), δέμας (ὁμηρικός τύπος τοῦ σῶμα) καί σῶμα (εἰς τόν ἑνικόν καί πληθυντικόν ἀριθμόν). 
    
   Ἡ διαλεκτική τῆς ψυχῆς (Γ΄- ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ): Συνεχίζεται ἡ ἐξαγωγή συνιστωσῶν, ἀναφο-ρικά μέ τήν φύσιν, τό εἶδος καί τήν μορφήν τῆς ψυχῆς, μεταξύ τῶν ὁποίων περιλαμβάνονται ἡ παλινόστησις καί τό αὐτεξούσιον [βλέπε προηγουμένως], οἱ διαδικασίες διά τήν εὐτυχίαν ἢ δυστυχίαν της (εἰμαρμένη, γενετικός κλῆρος), ἡ πτῶσις τῶν πρώτων ψυχῶν καί τό ἀμετάβλη-τον τοῦ ἀριθμοῦ των (τοῦ πλήθους των), ἡ σχέσις της μέ τήν σελήνην (ὡς ψυχοκρατούσης)– κατά τόν Πλούταρχον - τό ἀεικίνητον (Πλάτων) καί τό ἀκίνητον τῆς ψυχῆς (Ἀριστοτέλης): Ἡ συνύπαρξις τῶν δύο ἀντιδιαμετρικῶν συνιστωσῶν τῆς ψυχῆς λύεται διά τῆς εἰσαγωγῆς τῆς συμπαντικῆς (διά τό ἀκίνητον) καί τῆς κοσμικῆς ἢ αἰθεροψυχῆς (διά τό ἀεικίνητον), τῆς δευτέρας ὡς ἀεικινήτου εἰκόνος τῆς πρώτης. Τοιουτοτρόπως, κατά τόν Ἀριστοτέλην, ἐκ τῶν τριῶν μερῶν τῆς ψυχῆς (θρεπτικόν, κινητικόν καί νοητικόν), τό ἀθάνατον νοητικόν (μόνον διά τόν ἂνθρωπον) συνδέεται μέ νοητικήν ταχύτητα μέ τήν συμπαντικήν ψυχήν, μετά τόν θάνατον τοῦ ὑλικοῦ σώματος.
 
   Ἡ μονόδρομος κίνησις τῆς ψυχῆς (Δ΄ - ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ): Εἰς αὐτήν τήν κατεύθυνσιν τό εἶμαι (ἡ ἐνέργεια τοῦ ρήματος) λαμβάνεται ὡς συνώνυμον τοῦ ἐγώ καί κατ’ ἐπέκτασιν τῆς ψυχῆς, συμφώνως πρός τά «Δεδομένα», π.χ., «χάθηκαν χιλιάδες ψυχῶν» (ἀνθρώπων), «ἡ ψυχή τοῦ Πατρόκλου» (ὁ Πάτροκλος). Ἀλλά ἡ λέξις εἶμαι  ἀνήκει εἰς τήν ἰσόψηφον ὁμάδα 66, ἡ λεξάρχη τῆς ὁποίας ἒχει προσδιορισθῆ [βλέπε τό βιβλίον μου, Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ – Η ΛΕΞΑΡΙΘΜΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ, σελ. 159 – 176] [βλέπε εἰς τό παρόν, ἀξίωμα 2ον] καί ἐφράζει μονόδρομον κίνησιν (τό ὂν διέρχεται διά μέσου ἠθμοῦ, ὑλικοῦ ἢ νοητοῦ, καί ἀλλάσσει μορφήν, διηθούμενον). Ἑπομένως, τόσον τό ἐγώ - εἰς τό ὁποῖον ἀναφέρεται ἡ ἐνέργεια τοῦ ρήματος - ὃ-σον καί ἡ ψυχή (ὡς συνώνυμος μέχρι καί ταυτιζομένη μετ’ αὐτοῦ), ἀνήκει εἰς μονοδρόμους κι-νήσεις: Ἡ ψυχή τῶν γονέων (Α ἐνεργειακῆς καταστάσεως) διέρχεται καί «καθαρίζεται» ὑπό ἠθμοῦ (τοῦ γεννητικοῦ), δίκην διαλύματος, καί γίνεται ψυχή τοῦ τέκνου (Β ἐνεργειακῆς καταστάσεως), μέ μή δυνατότητα ἐπιστροφῆς εἰς τήν Α. Κατά τήν πραγματοποιουμένην διήθησιν, τό ἢθημα (ἀραιά, καθαρά, αἰθερική ἐνέργεια - μή ἁμαρτία) παραμένει εἰς τούς γονεῖς, ἐνῶ τό ἳζημα (πυκνή, μή καθαρά, ἠλεκτρομαγνητική ἐνέργεια - ἁμαρτία) ἐπιβαρύνει τό τέκνον. Εἰς συγχρόνους ἐπιστημονικούς ὃρους, ἡ ἀμαρτία ἀντιστοιχεῖ εἰς τήν βαρύτητα, ἐνῶ ἡ μή ἁμαρτία εἰς τήν ἀντιβαρύτητα.
   Πέραν πολλῶν ἂλλων, συνάγεται ἡ αἰθερική καί ἡ εἰδωλόμορφος φύσις τῶν πρώτων ψυ-χῶν καί ἐπιβεβαιώνεται ἡ κατά τόν Πλωτῖνον νομοτελειακή πτῶσις των. Τέλος, ὁ ἂνθρωπος χαρακτηρίζεται ὡς τό τελευταῖον βιολογικόν ὂν, προϊόν παρεμβάσεως (ἐλλογοποιήσεως) ὐπό θείων ὂντων ἐπί τῶν γηίνων μή ἀνθρώπων, σχετιζομένων ἐνδεχομένως μέ τήν σελήνην
  
   Ἐγώ, ὁ Κόσμος καί τό Σύμπαν (Ε΄ - ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ): Εἰς τήν παροῦσαν κατεύθυνσιν ἐξετάζε-ται διά τῶν γενεαλογικῶν δένδρων ἡ διαλεκτική τῶν ἐννοιῶν, ἐγώ, εἶμαι, «ἐγώ εἶμαι» καί «τό εἶμαι», ἡ ὁποία καταλήγει εἰς τά ἐπιλεκτικῶς λαμβανόμενα πορίσματα: Τό μυστήριον τοῦ ἐγώ, ὡς μέρος τοῦ κοσμικοῦ καί συμπαντικοῦ μυστηρίου, ἡ λήθη τῶν πρώτων ψυχῶν μετά τήν πτῶσιν των, ἡ λήθη καί ἡ λησμοσύνη τῶν γεννωμένων (ἀτομικῶν) ψυχῶν μετά τόν θάνατον τοῦ σώματος καί ἡ δυνατότης των νά συνομιλοῦν μετά τῶν ἱερέων τῶν μαντείων διά ζώσης φωνῆς, ὃταν ἀνεκαλοῦντο ὑπ’ αὐτῶν καί ἀνέκτων τήν διαγραφεῖσαν μνήμην των.
   Δίδεται ἐπιστημονική ἐξήγησις εἰς τήν ἐμφάνισιν ὁραμάτων, εἰδώλων, φαντασμάτων καί ἐκ-τοπλασμάτων: Αὐτά ἀποτελοῦν ὁλογραφικάς προβολάς ἀρχετύπων διά τῆς δυνάμεως τῆς τεχνολογίας ἢ καί χωρίς αὐτήν (διά τῆς δυνάμεως τῆς πίστεως).
 
Ἡ ψυχή ὡς κοσμογονικόν καί θεογονικόν στποιχεῖον (ΣΤ΄ - ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ): Ἡ τελευταία κατεύθυνσις κινεῖται είς τόν χῶρον τῆς Κβαντικῆς Φυσικῆς καί τῆς Κβαντικῆς Μηχανικῆς, ἀναφο-ρικά μέ τήν γένεσιν τοῦ σύμπαντος. Εἰσάγεται ἡ λέξις ψυχάρχη, ἡ ὁποια δεικνύει τήν ἀρχήν, τήν αἰτίαν καί τόν λόγον τῆς ψυχῆς, ὡς αἰθεροψυχῆς (ψυχῆς τοῦ Κόσμου): Ἡ ψυχή γεννᾶται ὑπό τῆς ἐμφυσήσεως τοῦ συμπαντικοῦ Νοός ἐντός αἰθερικοῦ περιβάλλοντος.
Ὁ αἰθήρ, ἡ πέμπτη οὐσία, ἡ πεμπτουσία τοῦ Ἀριστοτέλους, ἀναδεικνύεται ὡς ἡ πανταχοῦ παροῦσα ὀντότης ἐν τῶ Κόσμω - δυνάμενος νά ταυτισθῆ μετά τοῦ Διός ἢ μετά τοῦ Θεοῦ - ἀφοῦ καί δι’ αὐτόν ἰσχύει τό τρίπτυχον: Αἰθήρ ἦν (ὑπῆρχε), Αἰθήρ ὢν (ὑπάρχων), Αἰθήρ ἐσό-μενος (ἐρχόμενος, θά ὑπάρχη). Ἡ αἰθερική ἐνέργεια διά τοῦ σωματιδίου της, τοῦ αἰθερονίου, ἀποτελεῖ τό κινοῦν ἀκίνητοντοῦ Ἀριστοτέλους, καί δύναται νά σχετισθῆ ἢ καί νά ταυτισθῆ μετά τῆς σκοτεινῆς ὓλης καί τῆς σκοτεινῆς ἐνεργείας (μή ὓλης συμβατικῆς καί μή συμβατικῆς ἐνερ-γειάς), ἀμφοτέρων μή ἀνιχνευσίμων καί μετρησίμων. Τέλος, ἡ ἐφαρμοσθεῖσα διαλεκτική καταλήγει εἰς τήν ὓπαρξιν ἐξωκοσμικῆς πηγῆς ἐνεργείας, ἡ ὁποία τροφοδοτεῖ τήν Δημιουργίαν καί Ἀναδημιουργίαν τοῦ Κόσμου, ὃπου ἡ μέν γένεσις τοῦ σύμπαντος γίνεται διά τῆς πρώτης μελαίνης ὀπῆς, ἡ δέ ἀπογένεσις (καταστροφή) διά τῆς ἐπακολούθου ἀντιμελαίνης ὀπῆς.
Τό 1ον - Παράρτημα εἶναι ἀφιερωμένον εἰς τόν Π. Παππᾶν (καθηγητήν ΤΕΙ), διά τήν σημαντικήν συμβολήν του εἰς τήν θεραπευτικήν ἰατρικήν τεχνολογίαν (συσκευή PAPIMI). Ἡ ἐργασία του παρουσιάζει μεγάλον ἐνδιαφέρον, σχετιζoμένη ἀμέσως μέ τό θέμα μας. Τό 2ον - Παράρτημα ἀναδημοσιεύει λεξαριθμικάς σχέσεις ἀπό τοῦ ἒτους 1980 (Περιοδικόν ΠΑΜΜΓΑΣ).   
  
   Κοσμᾶς Μιλτ. Μαρκᾶτος - Καθηγητής ΤΕΙ
   Παλαιολόγου 7-9 - 412 23 ΛΑΡΙΣΑ
   Τηλ. σταθ.: 2410 552 318 / κιν. 6974 31 91 31
   ΗΔ.: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. / Ἱστοσελίς: www.hellenes-markatos.gr
Τελευταία Ενημέρωση στις Πέμπτη, 15 Αύγουστος 2013 20:27
 
ΚΟΣΜΑΣ ΜΙΛΤ. ΜΑΡΚΑΤΟΣ
ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ (ΤΕΙ)
Παλαιολόγου 9 - 412 23 Λάρισα
Τηλ: 6974 31 91 31
Η.Δ: kmmarkatos@gmail.com
Ιστοσελίς: www.hellenes-markatos.gr