Αρχική Άρθρα ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΙΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ ΛΕΞΑΡΙΘΜΙΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΟΡΙΑΚΗΝ ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

Επισκέπτες

1072077
ΣήμεραΣήμερα54
ΜήναςΜήνας923
ΣύνολοΣύνολο1072077

Τελευταία Ενημέρωση
Παρασκευή, 07 Δεκέμβριος 2018 14:02

ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΙΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ ΛΕΞΑΡΙΘΜΙΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΟΡΙΑΚΗΝ ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ PDF Εκτύπωση E-mail
Δευτέρα, 03 Οκτώβριος 2011 21:57

 

 

ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΙΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ ΛΕΞΑΡΙΘΜΙΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ
 
ΔΙΑ ΤΗΝ ΟΡΙΑΚΗΝ ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ
 
( Ἐφαρμογή τοῦ Ἀθροιστικοῦ Νόμου)
 
ὑπό Κοσμᾶ Μιλτ. Μαρκάτου
 
καθηγητοῦ Τεχνολογικοῦ Ἐκπαιδευτικοῦ Ἱδρύματος (ΤΕΙ)
 
                                                                    Λάρισα 03η Ὀκτωβρίου 2011
 
  
   Α - Προκαταρκτικά:
Κατά τήν Εἰδικήν Θεωρίαν τῆς Σχετικότητος (Αϊνστάιν -1905), ἡ ταχύτης τοῦ φωτός (τῆς μονάδος του φωτονίου) εἶναι μία σταθερά τοῦ σύμπαντος, ἓν ὂριον, μή δυνάμενον νά ὑπερκερασθῆ ἀπό οἱονδήποτε ὑλικόν σῶμα τοῦ μικροκόσμου (ἀτομικά ἢ ὑποατομικά σωματίδια) ἢ τοῦ μακροκόσμου (ὑλικά σώματα, ἂψυχα ἢ ἒμψυχα). Ἡ ταχύτης αὐτή εἶναι (στρογγυλευμένη), 300 000 000 μέτρα / δευτερόλεπτον, ἢ μέ «ἀκρίβειαν», 299 792 458 m/sec.
Εἰς ὀλυμπιακά στάδια (1 στάδιον = 185,16 μέτρα = 6 πόδες), ἡ ταχύτης αὐτή εἶναι 300 000 000/185,16μ = 1 620 220,34... στάδια/sec.
Ὁ ἀριθμός 1 620 220,34... στρογγυλευμένος γίνεται 1 620 220 » 1,62Χ106.
Ἀλλά 1,62 εἶναι ὁ μέσος καί ἂκρος λόγος Φ τῶν Ἑλλήνων μέ προσέγγισιν δύο δε-καδικῶν ψηφίων:
Φ = (1+τετρ. ρίζα τοῦ 5)/2 = 1, 6180339 » 1,62.
Ἐπίσης, 299 792 458/185,16 = 1 619 099,47... » 1 619 099 » 1,62Χ106.
Σημειώσεις 1:
Κατά τήν Λεξαριθμικήν θεωρίαν, ὁ ἑλληνικός πούς (1 πούς = 0,3086μ) καί τό ἑλληνικόν στάδιον (Σ) εἶναι συμπαντικές μονάδες [βλέπε Μαρκᾶτος, ΟΥΡΑΝΙΟΣ ΑΣΤΡΟΘΕΣΙΑ ΙΕΡΩΝ ΚΑΙ ΝΑΩΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, καθώς καί ἐν τῆ παρούση ἱστοσελίδι (σχετικά ἂρθρα)].
‘Εάν λάβουμε τόν Φ μέ προσέγγισιν 7 δεκαδικῶν ψηφίων (βλέπε ἀνωτέρω), τότε ἡ ἐξαγόμενη ὁριακή ταχύτης τοῦ φωτός, κατά τήν Εἰδικήν Θεωρίαν τῆς Σχετικότητος, τοῦ Ἀϊνστάιν, εἶναι:
  ΦΣ = 1,6180339Χ185,16 » 299 595156 924... » 299 595 157m/sec.
   (Φ ὁ μέσος καί ἂκρος λόγος τῶν Ἑλλήνων, Σ τό σύμβολον διά τό στάδιον)
Β - Ὁ Ἀθροιστικός Νόμος (σχέσις στερητικῆς καί ἀθροιστικῆς μορφῆς)
Τό Α=1, ὡς στερητικόν γενικῶς, προτασσόμενον μιᾶς λέξεως, καθιστά αὐτήν στερητικήν μορφήν.
π.χ., Τό ΑΔΥΝΑΤΟΣ  εἶναι ἡ στερητική μορφή τοῦ ΔΥΝΑΤΟΣ . Συγχρόνως ὃμως, τό Α μπορεῖ νά λειτουργήση καί ὡς ἀθροιστικόν:
> Εἰς τήν λέξιν ΑΘΡΟΟΣ, τό Α εἶναι ἀθροιστικόν (κατά σωρούς ἢ πλῆθος) καί συνδέεται μέ τήν λέξιν ΘΡΟΟΣ (θόρυβος (ἂθροισμα), ὡς πολλῶν φωνῶν).
Ὁ νόμος διατυποῦται ὡς ἑξῆς
   > Μέγα ἂθροισμα - ὑπό συνθήκας – στερητικῶν :(ἢ ἀρνητικῶν) μορφῶν τοῦ ὂντος (λέξεως, ἐννοίας) ἰσοδυναμεῖ ἢ καί ταυτίζεται ὁριακῶς μέ τό ἲδιον τό ὂν (χωρίς τό προτασσόμενον Α).
Ὁ νόμος ἐφαρμόζεται ἐπί λέξεων, τῶν ὁποίων οἱ λεξάριθμοι διαφέρουν κατά μονάδα, ὑπό τήν προϋπόθεσιν ὃτι οἱ ἀντίστοιχες ἒννοιες ἢ τά ἀντίστοιχα ὂντα ἀνήκουν εἰς τό αὐτό γένος ἐννοίας, ὑπό στενήν ἢ εὐρεῖαν ἒννοιαν:
π.χ., ΑΔΥΝΑΤΟΣ (1026) καί ΔΥΝΑΤΟΣ (1025)              > ὑπό στενήν ἒννοιαν.
        ΑΤΟΜΟΝ (531) καί ΤΟΜΟΝ (530)                          > ὑπό στενήν ἒννοιαν
        ΑΘΡΗΣΚΟΣ (608) καί ΘΡΗΣΚΟΣ (607)                  > ὑπό στενήν ἒννοιαν
        ΑΝΟΜΟΣ (431) καί ΝΟΜΟΣ (430)                           > ὑπό στενήν ἒννοιαν
        ΟΥΡΑΝΟΣ (891) = Α+ΟΛΥΜΠΟΣ (890)                  > ὑπό εὐρεῖαν ἒννοιαν
        ΤΑΧΥΣ (1501) = Α+ΦΩΣ (1500)                               > ὑπό εὐρεῖαν ἒννοιαν
        ΤΑΧΥΟΝΙΟ (1501) = Α+ΦΩΣ (1500)                        > ὑπό εὐρεῖαν ἒννοιαν
Ὑπό μαθηματικόν συμβολισμόν, ὁ ἀθροιστικός νόμος εἶναι: Σ(Α+Λ) ≈ Λ,
(ὃπου Λ ἡ λέξις καί Α =1 (στερητικόν καί ἀθροιστικόν)
Παραδείγματα 1: 
1. 1026 = 1+1025 ΑΔΥΝΑΤΟΣ = Α+ΔΥΝΑΤΟΣ
Σ(ΑΔΥΝΑΤΟΣ) = Σ(Α+ΔΥΝΑΤΟΣ) @ ΔΥΝΑΤΟΣ
Δηλαδή, ὁ ἀδύνατος στερεῖται (Α στερητικόν) τῆς ἐννοίας δυνατός (εἶναι στοιχειώδης δυνατός), ἀλλά ἂθροισμα πολλῶν ἀδυνάτων  ὑπό συνθήκας (Α ἀθροιστικόν)
(συνδεδεμένων ὡς ἓν σῶμα) ἰσοδυναμεῖ ἢ ἐξισώνεται εἰς τό ὃριον μέ τόν δυνατόν.
2. 531 = 1+530 ΑΤΟΜΟΝ = Α+ΤΟΜΟΝ
 Σ(ATOMON) = Σ(A+TOMON) @ ΤΟΜΟΝ
 Δηλαδή, ἡ ἒννοια ἂτομον στερεῖται (Α ἀθροιστικόν) τῆς ἒννοίας τομόν (τό ἓν ἂτομον δέν τέμνεται κατά φύσιν), ἀλλά ἂθροισμα πολλῶν ἀτόμων ὑπό συνθήκας (Α ἀθροιστικόν) (ἓνωσις τῶν δύο μερῶν τῆς ὁλικῆς μάζης τῶν ἀτόμων εἰς ἓν σῶμα) ἰσοδυναμεῖ μέ ἢ ἐξισώνεται εἰς τό ὃριον μέ τό τομόν (Διάσπασις τοῦ ἀτόμου (ὀρθότερον, τῶν ἀτόμων)).
Σημειώσεις 2:
Εἰς τήν περίπτωσιν 1., ἡ ἒννοια δυνατός ἰσοῦται μέ τό ἂθροισμα τῶν στοιχειωδῶν δυνατῶν τοῦ ἀδύνατος.
Ἑπομένως, εἰς τήν 2. περίπτωσιν, τό ἂθροισμα τῶν ἐκπεμπομένων ὑποατομικῶν σωματιδίων τῆς διασπάσως πρέπει νἀ ἰσοῦται μέ τό πλῆθος τῶν συνολικῶν ἀτόμων, πού λαμβάνουν μέρος εἰς τήν ἓνωσιν (ἂθροισμα).
3. 608 = 1+607 ΑΘΡΗΣΚΟΣ = Α+ΘΡΗΣΚΟΣ
    Σ(AΘΡΗΣKOΣ) = Σ(A+ΘΡHΣKOΣ) @ ΘΡHΣKOΣ
 Δηλαδή, ἡ ἒννοια ἂθρησκος στερεῖται (Α στερητικόν) τῆς ἐννοίας θρῆσκος (ὁ ἂθρησκος δέν εἶναι ὁπαδός τῆς ἐπισήμου θρησκείας), ἀλλά ἂθροισμα πολλῶν ἀθρήσκων (Α ἀθροιστικόν) ὑπό συνθήκας (υἱοθέτησις κοινοῦ λατρευτικοῦ) ἰσοδυναμεῖ μέ ἢ ἐξισώνεται εἰς τό ὃριον μέ τόν θρῆσκον (δημιουργία νέας θρησκείας (αἰρέσεως) ἢ δημιουργία θρησκείας).
4. 431 = 1+430 ΑΝΟΜΟΣ = Α+ΝΟΜΟΣ
Σ(ΑΝΟΜΟΣ) = Σ(Α+ΝΟΜΟΣ) @ ΝΟΜΟΣ
   Δηλαδή, ὁ ἂνομος στερεῖται (Α στερητικόν) τοῦ νόμου (τοῦ ἰσχύοντος, τόν παραβιάζει), ἀλλά ἂθροισμα πολλῶν ἀνόμων (Α ἀθροιστικόν) ὑπό συνθήκας (πιστή ὑπακοή εἰς ἀρχηγόν καί εἰς κανόνες) ἰσοδυναμεῖ μέ ἢ ἐξισώνεται μέ τόν νόμον (ἂλλον νόμον – συμμορία – ποιός τέλος πάντων κυβερνᾶ;)
5. (891 = (1+890) ΟΥΡΑΝΟΣ = Α+ΟΛΥΜΠΟΣ
<> Σ(ΟΥΡΑΝΟΣ) = Σ(Α+ΟΛΥΜΠΟΣ) @ ΟΛΥΜΠΟΣ
   Δηλαδή, ἡ ἒννοια οὐρανός  (ἓνας οὐρανός, ἐθνικός, ὀμοσπονδιακός, ἠπειρωτικός (ὁλοκλήρου ἠπείρου)), κλπ.) στερεῖται (Α στερητικόν) τῆς ἐννοίας Ὂλυμπος, ἀλλά ἂθροισμα πολλῶν οὐρανῶν (Α ἀθροιστικόν) ὑπό συνθήκας (οἱ λαοί ὑπ’ αὐτούς τούς οὐρανούς συνδεδεμένοι μέ δεσμούς φιλίας, ἀλληλεγγύης καί ἀλληλοβοηθείας) ἰσοδυναμεῖ μέ ἢ ἐξισώνεται εἰς τό ὃριον μέ τήν ἒννοιαν Ὂλυμπος.
   Γ - Ταχύς καί φῶς
   Οἱ λεξάριθμοι τῶν ταχύς (1501) καί φῶς (1500) διαφέρουν κατά μονάδα, ἀνήκουν εἰς τό αὐτό γένος ἐννοίας ὑπό τήν εὐρεῖαν ἒννοιαν, καί ἑπομένως ἡ ἒννοια ταχύς δύναται νά θεωρηθῆ ἡ στερητική μορφή τῆς ἐννοίας φῶς: Ἡ πλέον  χαρακτηριστική ἰδιό-της τοῦ φωτός εἶναι ἡ ὁριακή ταχύτης του, ἡ ὁποία κατἀ τήν ἐπιστήμην (Θεωρία τῆς Σχετικότητος) εἶναι ἀνυπέρβλητος ἐν τῶ σύμπαντι (μικροκόσμω καί μακροκόσμω).
   Ἑπομένως δύναται νά ἐφαρμοσθῆ ὁ ἀθροιστικός νόμος:
6. 1501 = 1+1500 ΤΑΧΥΣ = Α+ΦΩΣ
   Σ(ΤΑΧΥΣ) = Σ(Α+ΦΩΣ) @ ΦΩΣ
   Ἑρμηνεία 1:
   Ἡ ἒννοια ταχύς στερεῖται (Α στερητικόν) τῆς ἐννοίας φῶς, ἀλλά τό ἂθροισμα (Α ἀθροιστικόν) τῶν στοιχειωδῶν ἐννοιῶν του ὑπό συνθήκας (π.χ., σῶμα ἢ σωματίδιον ἐπιταχυνόμενον) ἰσοδυναμεῖ μέ ἢ ἐξισώνεται μέ τήν ἒννοιαν φῶς (ἡ ταχύτης τοῦ σώματος ἢ τοῦ σωματιδίου ἐξισώνεται μέ τήν ὁριακήν ταχύτητά τῶν 300 000 000 m/sec).
   Παρατηρήσεις 1:
   Ἡ ἐξίσωσις εἶναι ἀδύνατος κατά τήν ἐπιστήμην (Θεωρία τῆς Σχετικὀτητος), διότι τότε ἡ μᾶζα τοῦ σώματος ἢ τοῦ σωματιδίου ἀπειρίζεται.
   Πορίσματα 1:
α. Τό ἐπιταχυνόμενον σῶμα ἢ σωματίδιον (π.χ., μέ μίαν σειράν ἠλεκτρικῶν καί μαγνητικῶν πεδίων) προσπερνάει τήν ὁριακήν ταχύτητα τοῦ φωτός χωρίς ὑλικόν ὃριον, τείνει, δηλαδή, πρός τό ἂπειρον
β. Ὁ ἀθροιστικός νόμος τῆς Λεξαριθμικῆς θεωρίας δέν περιορίζει τήν ὁριακήν ταχύτητα τοῦ φωτός εἰς τά 300 000 000 m/sec.
γ. Ἡ ταχύτης τοῦ φωτός μπορεῖ νά ἒχη οἱανδήποτε τιμήν.
δ. Κατά τόν ἀθροιστικόν νόμον τῆς Λεξαριθμικῆς θεωρίας ἡ ταχύτης τοῦ φωτός δέν εἶναι ἀνυπέρβλητος.
ε. Ἡ Εἰδική Θεωρία τῆς Σχετικότητος τοῦ Ἀϊνστάιν πρέπει νά ἀναθεωρηθῆ καί διερευνηθῆ εἰς μίαν μέαν Θεωρίαν.
   Δ - Ταχυόνιο καί φῶς
7. Οἱ λεξάριθμοι τῶν ταχυόνιον (1501)(νεοελληνική μορφή) καί φῶς (1500) διαφέρουν κατά μονάδα καί ἀνήκουν εἰς τό αὐτό γένος ἐννοίας [βλέπε 6.], καί ἑπομένως ἡ ἒννοια ταχυόνιο δύναται νά θεωρηθῆ ἡ στερητική μορφή τῆς ἐννοίας φῶς.
   Ἑπομένως δύναται νά ἐφαρμοσθῆ ὁ ἀθροιστικός νόμος:
   1501 = 1+1500 ΤΑΧΥΟΝΙΟ = Α+ΦΩΣ
   Σ(ΤΑΧΥΟΝΙΟ) = Σ(Α+ΦΩΣ) @ ΦΩΣ
      Ἑρμηνεία 2:
 Τό ταχυόνιον στερεῖται (Α στερητικόν) τῆς ἐννοίας τοῦ φωτός, ἀλλά ἂθροισμα ταχυονίων (Α ἀθροιστικόν) ὑπό συνθήκας ἰσοδυναμεῖ μέ ἢ ἐξισώνεται εἰς τό ὃριον μέ τό φῶς (δέσμη φωτονίων) (ἡ ταχύτης τῶν ταχυονίων ἐξισώνεται μέ τήν ταχύτητα τῶν φωτονίων, δέσμης φωτονίων).
   Σημειώσεις 3:
   Τό ταχυόνιον εἶναι ὑποθετικόν σωματίδιον (ἀποδεκτόν θεωρητικῶς), εἰσαχθέν ὑπό τοῦ Gerald Feinbergτό ἒτος 1967.
   Παρατήρησεις 2: Ἡ παρατήρησις 1 ἰσχύει κι’ ἐδῶ.
   Πορίσματα 2:
α. Κατά τόν ἀθροιστικόν νόμον τῆς Λεξαριθμικῆς θεωρίας ἡ ταχύτης τοῦ φωτός δέν εἶναι ἀνυπέρβλητος.
β. Ὁ ἀθροιστικός νόμος τῆς Λεξαριθμικῆς θεωρίας δέν περιορίζει τήν ὁριακήν ταχύτητα τοῦ φωτός εἰς τά 300 000 000 m/sec.
γ. Ἡ ταχύτης τοῦ φωτός μπορεῖ νά ἒχη οἱανδήποτε τιμήν.
δ. Τό ταχυόνιον προσπερνάει τήν ὁριακήν ταχύτητα τοῦ φωτός χωρίς ὑλικόν ὃριον, τείνει, δηλαδή, πρός τό ἂπειρον
ε. Φαίνεται ὃτι ἡ ὁριακή ταχύτης τοῦ φωτός δέν ἀναφέρεται ἢ δέν ἀντιστοιχεῖ εἰς μεμονωμένον φωτόνιον ἀλλά εἰς δέσμην φωτονίων, πού περιέχει ἓναν ὡρισμένον ἀριθμόν ἐξ αὐτῶν, ἐκπεμπομένων κατά ποσά ἐνεργείας (κβάντα ἐνεργείας), ἀσυνεχῶς καί ἀνομοιομόρφως.
στ. Τά ταχυόνια πρέπει καί αὐτά νά κινοῦνται ὑπό μορφήν δέσμης καί κατά ποσά ἐνεργείας ἀσυνεχῶς καί ἀνομοιομόρφως, ὃπως δηλαδή συμβαίνει καί μέ τό φῶς.
ζ. Ἡ διατήρησις τῆς ὁριακῆς ἐξισώσεως τοῦ ἀθροιστικοῦ νόμου ἀπαιτεῖ ὃπως σέ κάθε ἐπίπεδον ταχύτητος ὁ ἀριθμός τῶν δεσμικῶν ταχυονίων ἐξισώνεται μέ τόν ἀριθμόν τῶν δεσμικῶν φωτονίων.
η. Αὐτή ἡ συνεχής ἐξίσωσις μᾶς ἀναγκάζει νά ἀναθεωρήσουμε τίς θέσεις καί τίς ἀπόψεις μας διά τήν πραγματικήν φύσιν τοῦ φωτός.
θ. Ἡ πραγματική φύσις τοῦ φωτός πρέπει νά συνδεθῆ μέ τόν αἰθέρα, «τόν πανταχοῦ παρόντα» [βλέπε «ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ», σελ. 179].
ι. Ἡ Εἰδική Θεωρία τῆς Σχετικότητος τοῦ Ἀϊνστάιν πρέπει νά ἀναθεωρηθῆ καί νά διευρυνθῆ εἰς μίαν νέαν Θεωρίαν.
   Σημειώσεις 4:

   Κατά τήν θεωρίαν τῆς διττότητος τοῦ χρόνου τοῦ καθηγητοῦ φυσικοῦ τῆς μηχανικῆς τῶν ρευστῶν G. Malet, ἡ ταχύτης τοῦ φωτός, μεταξύ μέν ἡλιακῶν συστημάτων εἶναι 300 000 000 m/sec, μεταξύ δέ γαλαξιῶν εἶναι 2 850 000 μεγαλυτέρα.

 

Τελευταία Ενημέρωση στις Τετάρτη, 23 Νοέμβριος 2011 23:44
 
ΚΟΣΜΑΣ ΜΙΛΤ. ΜΑΡΚΑΤΟΣ
ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ (ΤΕΙ)
Παλαιολόγου 9 - 412 23 Λάρισα
Τηλ: 6974 31 91 31
Η.Δ: kmmarkatos@gmail.com
Ιστοσελίς: www.hellenes-markatos.gr