Αρχική Εκδόσεις (23) ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ

Επισκέπτες

998903
ΣήμεραΣήμερα25
ΜήναςΜήνας1239
ΣύνολοΣύνολο998903

Τελευταία Ενημέρωση
Τρίτη, 14 Νοέμβριος 2017 11:58

(23) ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ PDF Εκτύπωση E-mail
Σάββατο, 27 Φεβρουάριος 2010 23:34

 

alt
(23) ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ
 
   Περίληψη: Διατυπώνεται μια κοσμοθεωρία (για τη φύση της αθρώπινης ψυχής), στην οποία εντάσσονται, ερμηνεύονται και επιβεβαιώνονται όλα τα μέχρι σήμερα «δεδομένα», πού αναφέρονται στις λαϊκές δοξασίες όλων των λαών της γης, στις δογματικές θέσεις των θρησκειών, στις θέσεις των φιλοσόφων και στις θέσεις των επιστημόνων (θεωρητικών και πειραματικών), όπως η ύπαρξη της αιθεροψυχής (ψυχής του Κόσμου) καί η σχέση της με τη γένεση του Σύμπαντος (Κβαντική Μηχανική), η σχέση της αιθεροψυχής με τις συλλογικές κοσμογονικές ψυχές της (ψυχή της ύλης, ψυχή του φυτού, ψυχή του ζώου, ψυχή του ανθρώπου), η γέννηση των πρώτων ψυχών της Δημιουργίας και η θρυλούμενη πτώση τους, η σχέση των πρώτων ψυχών με τις γεννώμενες καθαρές ανθρώπινες ψυχές, η λήθη και η μνημοσύνη, τόσον των πρώτων ψυχών όσον και των γεννωμένων ανθρωπίνων.
   Με μια σειρά αποδείξεων (με εργαλείο τη Λεξαριθμική θεωρία - Θεωρία της Ελληνικής γλώσσης), η έρευνα καταδεικνύει την ύπαρξη, την αθανασία, το αυτόνομο, το αυτεξούσιο, το αεικίνητο (Πλάτων) και το ακίνητο (Αριστοτέλης) της ανθρώπινης ψυχής, η φύση της οποίας εκφράζεται σε επιστημονικούς όρους: η καθαρή ψυχή (μη αμαρτία) έχει αποκαθαρθεί από τις αμαρτίες και ως εκ τούτου συνίσταται από αιθερική ενέργεια, δυνάμενη να θεάται το Θείο στον νοητό τόπο τους. Η μη καθαρή ψυχή (αμαρτία) συνίσταται από αιθερική και ηλεκτρομαγνητική ενέργεια, η οποία δίκην διαλύματος καθαρίζεται δια των διαδοχικών γεννήσεων, με σκοπό την σταδιακή αντικατάσταση της ηλεκτρομαγνητικής (της αμαρτίας) απο αιθερική ενέργεια (μη αμαρτία).
Λάρισα 2009
ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΙ
   Ἀπό καρδίας θέλω νά εὐχαριστήσω τούς κάτωθι συνέλληνες διά τήν ποικιλοτρόπως συμβολήν των εἰς τήν παροῦσαν ἒκδοσιν:
   - Τόν κ. Ἰωάννην Ζάχον, πρώην, ἀξιωματικόν τῆς Ἀεροπορίας, κάτοικον Θεσσαλονίκης, χωρίς τήν ὑπολογίσιμον οἰκονομικήν ὑποστήριξιν τοῦ ὁποίου, θά ἦτο προβληματική ἡ παροῦσα ἒκδοσις.
   - Τόν κ. Θεόδωρον Συράκον, χειρουργόν ἰατρόν, καθηγητήν πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης:
   Εἰς τίς τρεῖς πραγματοποιηθεῖσες διαλέξεις (2005, 2006), εἰς τήν πόλιν τῆς Βερροίας, κατόπιν προσκλήσεως ὑπό τοῦ «Συλλόγου μελέτης καί διάδοσης τοῦ ἑλληνικοῦ λόγου», τοῦ ὁποίου ἡγεῖτο, ἀπολαύσαμε ἀλησμόνητες ὧρες ἑλληνικότητος μετά τῶν μελῶν τοῦ συλλόγου.
   - Τόν κ. Βασίλειον Πολίτην, ἰατρόν ὀρθοπεδικόν, ἐκ τῆς ἰδιαιτέρας πατρίδος μου, τῆς Κεφαλληνίας.
    Ἡ πραγματοποιηθεῖσα διάλεξις (2006) - κατόπιν προσκλήσεως ὑπό τοῦ συλλόγου ΑΙΝΗΣΙΟΣ ΖΕΥΣ, τοῦ ὁποίου ἡγεῖται - θά παραμείνει ἀνεξίτηλος διά τίς ἀνεπανάληπτες στιγμές ἑλληνικότητος.
   > Εἰς τήν προετοιμασίαν καί ὀργάνωσιν αὐτῶν τῶν διαλέξεων ἀπο-φασιστικῶς συνέβαλε ὁ συνοδεύων με ἀγαπητός μου φίλος καί συνεργάτης Ζαχαρίας Πιτσούλης, μέλος τῆς EΛ.Λ.Α.
   - Τόν Παναγιώτην Παππᾶν, μαθηματικόν καί φυσικόν, καθηγητήν ΤΕΙ Πειραιῶς [βλέπε 1ον - Παράρτημα: Σχετική ἐργασία, παρουσίασις τοῦ ἒργου του, βιογραφικόν σημείωμα, δημοσιεύσεις].
   - Τόν πυρῆνα τῆς EΛ.Λ.Α, ἀποτελούμενον ἀπό τοῦς: Γ. Λιακόπουλον (Δ/ντήν Δημοσίας Κεντρικῆς Βιβλιοθήκης Λαρίσης), Ζ. Πιτσούλην (Πρ. ΕΛΤΑ Λαρίσης) καί Α. Τάταρην, δικηγόρον.
   - Τούς Λαρισαίους: Ν. Πολύζον (Ἐπισμηναγόν ε.α), Ν. Παπαλουκᾶν (Πρ. Ἀμαξ.), Γ. Στύλιον (Πολ. Μηχανικόν (Πρ. OΣΕ), Ζ.Χασιώτην (Ἀσφαλιστήν), Κ. Μωυσιάδην (Ζωγράφον - Γλύπτην), Κ. Γιάτσιον (Πολ. Μηχανικόν), Π. Βαρδουνιώτην (Μαθηματικόν), Κ.Κουτζούνην (Δ/ντήν Ἐθν. Τραπ.), Ἑ. Νικολάου - Ἐπιχειρ.), Χ. Μπαράκον (Ὁδηγόν ταξί), Ν. Τσαντίλην (Ὑπάλλ.), Κ. Ἀντωνόπουλον (Ἐπιχειρ.) καί Α. Λεμονόπουλον (Ἀγρότην).
   Τούς ἀνά τήν Ἑλλάδα συνέλληνες: Α. Παπαμιχαήλ (Σύμβ. Ἐπιχειρ. - Ἰωάννινα), Ε. Νάσιον (Ἐπιχειρηματίαν - Ἰωάννινα), Δ. Τζέλλον (Πρ. Ἀξ. Ἀεροπορίας - Καρδίτσα), Ε. Ἐμμανουηλίδην (Ἀρχ. Μηχανικόν - Ἀθῆναι), Β. Κυπριανῆν (MA, PhD - Γαστρεντερολόγον Ἰατρόν - Ἀθῆναι), Π. Τζίκαν (Παθολόγον Ἰατρόν - Λαμία), H. Καψιμάλην ( Ἒμπορον - Κόρινθος).
Μετά τιμῆς – Κοσμᾶς Μλτ. Μαρκᾶτος
 
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΙΣ
   Τό βιβλίον, ἐκ 256 σελίδων, ἀποτελεῖται ἀπό πέντε κεφάλαια, δύο παραρτήματα καί δύο εὑρετήρια (1ον κυρίων ὀνομάτων, 2ον - μεγάλου μήκους - λέξεων καί ὃρων.
   Τό βιβλίο ἀναπτύσσεται ὑπό μορφή διαλόγου, ἡ δέ χρησιμοποiούμενη μέθοδος εἶναι ἡ διαλεκτική, ὁ ὀντολογικός ὁρισμός τῆς ὁποίας ἒχει δοθεῖ στό βιβλίο «Τό DNA ὁμιλεῖ Ἑλληνικά! – Πλατωνικοί Διάλογοι», τοῦ πρώτου συμποσίου [βλέπε Μαρκ.10, σελ. 37]:
   Διαλεκτική: Ὁ μεταξύ δύο ἢ περισσοτέρων ὂντων (ἀλόγων ἢ ἐλλόγων) διάλογος, γιά τήν βῆμα πρός βῆμα προώθηση τῶν δομικῶν στοιχείων μιᾶς ἀξι-ωματικῆς βάσεως, κατά φύση ἢ κατά θέση ἀποδεκτῆς, μέ τελικό σκοπό τήν ἐξαγωγή τῆς ἀληθείας.
   Ἡ ἀξιωματική βάση ἀναφέρεται στή Λεξαριθμική θεωρία, πού ἀποτελεῖ τό ἐργαλεῖο τῆς ἐφαρμοζόμενης διαλεκτικῆς, μέ ὁδηγό κυρίως τά γενεαλογικά δένδρα τῶν ἐννοιῶν - τά παραγόμενα αὐτομάτως ἀπό τόν μαθηματικόν ἀλγόριθμο τῆς θεωρίας, ὃταν εἰσάγονται τά πρός ἐξέταση ὀνόματα (λέξεις), ὃπως: πσυχή, ψυχή, σῶμα, σῆμα (δωρικός τύπος), νόος, νοῦς, συνείδησις, Κόσμος, σύμπαν, ἀθανασία, ὓπαρξις, κ.α. [βλέπε Μαρκ.11, σελ. 235] - ἀλλά καί τά ὑπόλοιπα δομικά στοιχεῖα τῆς ἀξιωματικῆς βάσεως.
   Οἱ ἒννοιες - λέξεις ὡς ἐνάριθμες, ἀριθμοί δηλαδή (κατά τό ἀλφαριθμικό σύστημα τῶν Ἑλλήνων) [βλέπε σελ. 99], ἀνήκουν σέ γενεαλογικά δένδρα - ὃπως ὃλα τά ἒμβια ὂντα - μέ γεννήτορες, γένη καί εἲδη, ἐντός τῶν ὁποίων ἡ μία εἶναι συνέχεια τῆς ἂλλης, ἱκανοποιοῦσες τόν Νόμο τῆς ὁμοιότητος, στό Εἶναι μέν ἀρχετύπως, στό Γίγνεσθαι δέ εἰκονικῶς. π.χ., Ἐκ τοῦ γενεαλογικοῦ δένδρου: [παλίννοστος (1061), (ἡ ψυχή = αὐτεξούσιος) (1716), ψυχαγωγός = ψυχάγωγος (2777)] ἐξάγονται:
   - Ἡ ψυχή εἶναι παλίννοστος (πάλιν, νόστος), δηλαδή αὐτή ἐπιστρέφει εἰς ἀνθρώπινον σῶμα διά μετενσάρκωσιν (ἐάν δέν ἒχει ἀποκαθαρθεῖ ἐκ τῶν ἁμαρτιῶν της) ἢ στόν νοητόν τόπον (ἐάν ἒχει ἀποκαθαρθεῖ).
   - Ἡ ψυχή εἶναι αὐτεξούσιος (αὐτό, ἐξουσιάζω).
   - Ἡ ψυχή εἶναι ψυχαγωγός (ἂγεται) καί ψυχάγωγος (αὐτοάγεται).
   Οἱ λέξεις παλίννοστος, ψυχή (ἐνάρθρως), αὐτεξούσιος καί ψυχαγωγός εἶναι ἐνάριθμες, ἀντιστοιχοῦσες στούς ἀριθμούς 1061, 1716, 2777, γιά τούς ὁποίους ἰσχύει: 1716/1061 ≈ 2771/1716 1,62 Φ, ὃπου Φ εἶναι ὁ μέσος καί ἂκρος λόγος: Φ= (1+V¯5)/2 = 1,618... = 1, 62, μέ προσέγγιση δύο δεκαδικῶν ψηφίων. Λέμε λοιπόν ὃτι οἱ ἒννοιες αὐτές εἶναι διαλεκτικές, ὃμοιες, διότι συνδέονται μέ τόν Φ καί ὡς ἐκ τούτου ἀνήκουν στό ἲδιο γενεαλογικό δένδρο.
   Μετά ἀπό μίαν σύντομον ἀναδρομή τῆς ψυχῆς στήν πορεία τῆς «ἁνθρωπότητος» καί τήν ἐπί τροχάδην ἒκθεση τῶν δοξασιῶν, ἀπόψεων καί θέσεων (τῶν Δεδομένων), ἀπό τοῦ 600 π.Χ. μέχρι σήμερα, ἀναφορικά μέ τήν ὓπαρξη ἢ μή ἀθανάτου καί αὐτονόμου ψυχῆς στόν ἂνθρωπο, ἀκολουθοῦν τά πέντε κύρια κεφάλαια, ἒχοντα τόν κύριο τίτλο, «ΥΠΑΡΞΗ ΚΑΙ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ», μέ ἰσάριθμες κατευθύνσεις ἐρεύνης, «Τό σῶμα ὡς σῆμα τῆς ψυχῆς», «Ἡ διαλεκτική τῆς ψυχῆς», «Ἡ μονόδρομος κίνησις τῆς ψυχῆς», «Ἐγώ, ὁ Κόσμος καί τό Σύμπαν» καί «Ἡ ψυχή ὡς κοσμογονικόν καί θεογονικόν στοιχεῖον» - καί τόν ἐπαναλαμβανόμενον ὃρο, «Σειρά Ἀποδείξεων, 1η,...,5η».
   Τό «Σειρά Ἀποδείξεων» μᾶς μεταφέρει στήν μαθηματικήν ἀποδεικτική διαδικασία. Πράγματι, ἡ ὃλη διαλεκτική εἶναι μία σειρά ἀποδείξεων, ἀποδεκτῶν ὡς πρός τήν ἀξιωματική βάση τῆς θεωρίας, ἡ ἐπικύρωση τῶν ὁποίων πραγματοποιεῖται μέ τήν παραπομπή των εἰς τά Δεδομένα [βλέπε ἀνωτέρω].
   Τό σῶμα ὡς σῆμα τῆς ψυχῆς (Β΄ - ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ): Ἡ συζήτηση ἐπί τῆς ὑπό τοῦ Πλάτωνος ρήσεως, «σῶμα εἶναι τό σῆμα τῆς ψυχῆς», ὁδηγεῖ στήν ταύτιση σήματος καί ψυχῆς, καί ἂν ληφθεῖ ὑπ’ ὂψη ἡ ἐνεργειακή φύση κάθε σήματος (π.χ. ἠλεκτρομαγνητικοῦ, ὡς συμβατικοῦ σήματος), τότε συνεπάγεται ὃτι καί ἡ ψυχή, ὡς σῆμα ἐνεργείας, εἶναι ἀθάνατος. Ἀλλά κάθε τέτοιο σῆμα ἀναφέρεται σέ μιά πηγή καί σ’ ἓνα μέσον. Γιά τήν πηγή εἰσάγεται ὁ ὃρος αἰθεροψυχή, πού ταυτίζεται μέ τήν ψυχή τοῦ Κόσμου, περιλαμβάνουσα ὃλες τίς συλλογικές ψυχές τῶν ὂντων: τήν ὑλοψυχή (γιά τήν ὓλη), τήν φυτοψυχή (γιά τά φυτά), τήν ζωοψυχή (γιά τά ζῶα) καί τήν ἀνθρωποψυχή (γιά τόν ἂνθρωπο). Γιά τό συμβατικό μέσο (ἀήρ, κενόν, τῆς ἐπιστήμης) εἰσάγεται ὁ αἰθήρ, ὡς τό θεῖον μέσον, τό ὁποῖον - σέ ἀντίθεση μέ κάθε συμβατικό - δέν γνωρίζει ἐμπόδια. Ἒτσι ἡ ψυχή διαδίδεται διά τοῦ αἰθέρος καί μάλιστα ἀκαριαίως, μέ νοητική ταχύτητα. Καί ὃπως τό συμβατικό σῆμα ἀναζητᾶ τόν κατάλληλο δέκτη γιά τήν ἀποκωδικοποίησή του, ὁμοίως καί ἡ ψυχή (ὡς ταυτισθεῖσα μέ ἐνεργειακό σῆμα) ἀναζητᾶ τό κατάλληλον ἀνθρώπινο σῶμα. Τό ἲδιο συμβαίνει καί μέ τήν παρομοίωσιν τῆς ψυχῆς μέ τήν πεταλούδα [βλέπε σελ. 64].
   Ἀκολούθως, ὃλα τά ἐξαχθέντα πορίσματα - ἐδῶ ἀναφέρονται ὀλίγα μόνον - ἐλέγχονται καί ἐπαληθεύονται διά τῶν γενεαλογικῶν δένδρων, τά ὁποῖα παράγονται ἀπό τίς ἒννοιες σῆμα, σᾶμα (δωρικός τύπος τῶν σῶμα καί σῆμα), δέμας (ὁμηρικός τύπος τοῦ σῶμα) καί σῶμα (στόν ἑνικό καί πληθυντικόν ἀριθμό).
    Ἡ διαλεκτικῆ τῆς ψυχῆς (Γ΄- ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ): Συνεχίζεται ἡ ἐξαγωγή συνιστωσῶν, ἀναφορικά μέ τήν φύσιν, τό εἶδος καί τήν μορφή τῆς ψυχῆς, μεταξύ τῶν ὁποίων περιλαμβάνονται ἡ παλινόστησις καί τό αὐτεξούσιον [βλέπε προηγουμένως, σελ. 13], οἱ διαδικασίες γιά τήν εὐτυχία ἢ δυστυχία της (εἰμαρμένη, γενετικός κλῆρος), ἡ πτώση τῶν πρώτων ψυχῶν καί τό ἀμετάβλητον τοῦ ἀριθμοῦ των, ἡ σχέση της μέ τήν σελήνην (ὡς ψυχοκρατούσας) - κατά τόν Πλούταρχον - τό ἀεικίνητον (Πλάτων) καί τό ἀκίνητον τῆς ψυχῆς (Ἀριστοτέλης): Ἡ συνύπαρξη τῶν δύο ἀντιδιαμετρικῶν συνιστωσῶν τῆς ψυχῆς λύεται διά τῆς εἰσαγωγῆς τῆς συμπαντικῆς (διά τό ἀκίνητον) καί τῆς κοσμικῆς ἢ αἰθεροψυχῆς (διά τό ἀεικίνητον), τῆς δεύτερης ὡς ἀεικίνητης εἰκόνος τῆς πρώτης. Ἒτσι, ἐκ τῶν τριῶν μερῶν τῆς ψυχῆς (θρεπτικό, κινητικό καί νοητικό), τό ἀθάνατο νοητικό (μόνο γιά τόν ἂνθρωπο) συνδέεται με νοητική ταχύτητα μέ τήν συμπαντική ψυχή, μετά τόν θάνατο τοῦ ὑλικοῦ σώματος.
    Ἡ μονόδρομος κίνησις τῆς ψυχῆς (Δ΄ - ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ): Σ’ αὐτή τήν κατεύθυνση τό εἶμαι (ἡ ἐνέργεια τοῦ ρήματος) λαμβάνεται ὡς συνώνυμο τοῦ ἐγώ καί κατ’ ἐπέκταση τῆς ψυχῆς, σύμφωνα μέ τά «Δεδομένα» [βλέπε σελ. 14]. Ἀλλά ἡ λέξη εἶμαι ἀνήκει στή μονόδρομη κίνηση τοῦ ὂντος (τό ὂν διέρχεται ἀπό ἠθμό, ὑλικό ἢ νοητό, καί ἀλλάσσει μορφή, διηθούμενο) - σύμφωνα μέ τήν Λεξαριθμική θεωρία [βλέπε σελ. 97, ἀξίωμα 2ον]. Ἑπομένως, τόσον τό ἐγώ - εἰς τό ὁποῖον ἀναφέρεται ἡ ἐνέργεια τοῦ ρήματος - ὃσο καί ἡ ψυχή (ὡς συνώνυμη μέχρι και ταυτιζόμενη μ’ αὐτό), ἀνήκει στίς μονόδρομες κινήσεις: Ἡ ψυχή τῶν γονέων (Α ἐνεργειακῆς καταστάσεως) διέρχεται καί «καθαρίζεται» μέσα ἀπό ἠθμό (τόν γεννητικό), δίκην διαλύματος, καί γίνεται ψυχή τοῦ τέκνου (Β ἐνεργειακῆς καταστάσεως), μέ μή δυνατότητα ἐπιστροφῆς στήν Α. Κατά τήν πραγματοποιούμενη διήθηση, τό ἢθημα (ἀραιά, καθαρή, αἰ-θερική ἐνέργεια - μή ἁμαρτία) παραμένει στούς γονεῖς, ἐνῶ τό ἳζημα (πυκνή, μή καθαρή, ἠλεκτρομαγνητική ἐνέργεια - ἁμαρτία) ἐπιβαρύνει τό τέκνο. Εἰς σύγχρονους ἐπιστημονικούς ὃρους, ἡ ἀμαρτία ἀντιστοιχεῖ στήν βαρύτητα, ἐνῶ ἡ μή ἁμαρτία στήν ἀντιβαρύτητα.
   Πέραν πολλῶν ἂλλων, συνάγεται ἡ αἰθερική καί εἰδωλόμορφη φύση τῶν πρώτων ψυχῶν καί ἐπιβεβαιώνεται ἡ κατά τόν Πλωτῖνο νομοτελειακή πτώση των. Τέλος, ὁ ἂνθρωπος χαρακτηρίζεται ὡς τό τελευταῖο βιολογικόν ὂν, προϊόν παρεμβάσεως (ἐλλογοποιήσεως) ὐπό θείων ὂντων, ἐπί τῶν γηίνων μή ἀνθρώπων, σχετιζομένων ἐνδεχομένως μέ τήν σελήνη [βλέπε καί ἀνωτέρω).
   Ἐγώ, ὁ Κόσμος καί τό Σύμπαν (Ε΄ - ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ): Στήν παροῦσα κατεύθυνση ἐξετάζεται διά τῶν γενεαλογικῶν δένδρων ἡ διαλεκτική τῶν ἐννοιῶν ἐγώ, εἶμαι, «ἐγώ εἶμαι» καί «τό εἶμαι», ἡ ὁποία καταλήγει στά ἐπιλεκτικῶς λαμβανόμενα πορίσματα: Τό μυστήριον τοῦ ἐγώ, ὡς μέρος τοῦ κοσμικοῦ καί συμπαντικοῦ μυστηρίου, ἡ λήθη τῶν πρώτων ψυχῶν μετά τήν πτώση των, ἡ λήθη καί λησμοσύνη τῶν γεννωμένων (ἀτομικῶν) ψυχῶν, μετά τόν θάνατο τοῦ σώματος, καί ἡ δυνατότης των νά συνομιλοῦν μετά τοῦ Θείου διά ζώσης φωνῆς, ὃταν ἀνεκαλοῦντο ὑπό τῶν ἱερέων τῶν μαντείων καί ἀνέκτων τήν διαγραφεῖσα μνήμη των. Ἐντύπωση προκαλεῖ ἡ ἐπιστημονική ἐξήγηση, πού δίδεται στήν ἐμφάνιση ὁραμάτων, εἰδώλων, φαντασμάτων καί ἐκτοπλασμάτων: Αὐτά ἀποτελοῦν ὁλογραφικές προβολές ἀρχετύπων μέ τήν δύναμη τῆς τεχνολογίας ἢ καί χωρίς αὐτήν (μέ τήν δύναμη τῆς πίστεως).
   Ἡ ψυχή ὡς κοσμογονικόν στοιχεῖον καί θεογονικόν στποιχεῖον (ΣΤ΄ - ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ): Ἡ τελευταία κατεύθυνσις κινεῖται στόν χῶρο τῆς Κβαντικῆς Φυσικῆς, ἀναφορικά μέ τήν γένεση τοῦ σύμπαντος. Εἰσάγεται ἡ λέξη ψυχάρχη, ἡ ὁποια δεικνύει τήν ἀρχή, τήν αἰτία καί τόν λόγο τῆς ψυχῆς, ὡς αἰθεροψυχῆς (ψυχῆς τοῦ Κόσμου): Ἡ ψυχή γεννᾶται ἀπό τήν ἐμφύσηση τοῦ συμπαντικοῦ Νοῦ ἐντός αἰθερικοῦ περιβάλλοντος.
   Ὁ αἰθήρ, ἡ πέμπτη οὐσία, ἡ πεμπτουσία τοῦ Ἀριστοτέλους, ἀναδεικνύεται ὡς ἡ πανταχοῦ παροῦσα ὀντότης στόν Κόσμο, δυνάμενος νά ταυτισθεῖ μέ τόν Δία ἢ τόν Θεόν, ἀφοῦ καί γι’ αὐτόν ἰσχύει τό τρίπτυχον: Αἰθήρ ἦν (ὑπῆρχε), Αἰθήρ ὢν (ὑπάρχων), Αἰθήρ ἐσόμενος (ἐρχόμενος, θά ὑπάρχει) [βλέπε σελ. 176]. Ἡ αἰθερική ἐνέργεια διά τοῦ σωματιδίου της, τοῦ αἰθερονίου, ἀποτελεῖ τό κινοῦν ἀκίνητον τοῦ Ἀριστοτέλους, καί δύναται νά ταυτισθεῖ μέ τήν σκοτεινή καί μή ἀνιχνεύσιμη ὓλη τῆς Κβαντικῆς Φυσικῆς. Τέλος, ἡ ἐφαρμοσθεῖσα διαλεκτική καταλήγει στήν ὓπαρξη ἐξωκοσμικῆς πηγῆς ἐνεργείας, ἡ ὁποία τροφοδοτεῖ τήν δημιουργία καί ἀναδημιουργία τοῦ Κόσμου, ὃπου ἡ μέν γένεση τοῦ σύμπαντος γίνεται διά τῆς πρώτης μέλαινας ὀπῆς, ἡ δέ ἀπογένεση (καταστροφή) διά τῆς ἀντιμέλανας ὀπῆς.
   Τό 1ον - Παράρτημα εἶναι ἀφιερωμένον στόν Π. Παππᾶν, διά τήν μεγάλην συμβολήν στήν ἐπιστήμη καί τεχνολογία. Ἡ ἐργασία του παρουσιάζει μεγάλον ἐνδιαφέρον, σχετιζόμενη ἀμέσως μέ τό θέμα μας. Τό 2ον - Παράρτημα ἀναδημοσιεύει λεξαριθμικές σχέσεις ἀπό τοῦ ἒτους 1980 (Περιοδικόν ΠΑ.Μ.Μ.E.ΓΑΣ).            
 Ἂχορ

 

 

Συνημμένα:
Κατέβασμα αυτού του αρχείου (ΥΠΡΞ_ΣΥΣΤ_ΨΥΧΗΣ.ppt)ΥΠΡΞ_ΣΥΣΤ_ΨΥΧΗΣ.ppt[ ]14924 Kb
Τελευταία Ενημέρωση στις Πέμπτη, 23 Απρίλιος 2015 18:18
 
ΚΟΣΜΑΣ ΜΙΛΤ. ΜΑΡΚΑΤΟΣ
ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ (ΤΕΙ)
Παλαιολόγου 9 - 412 23 Λάρισα
Τηλ: 6974 31 91 31
Η.Δ: kmmarkatos@gmail.com
Ιστοσελίς: www.hellenes-markatos.gr