Αρχική Εκδόσεις (21) ΤΟ DNA «ΟΜΙΛΕΙ» ΕΛΛΗΝΙΚΑ!

Επισκέπτες

994770
ΣήμεραΣήμερα18
ΜήναςΜήνας1325
ΣύνολοΣύνολο994770

Τελευταία Ενημέρωση
Τρίτη, 20 Ιούνιος 2017 11:43

(21) ΤΟ DNA «ΟΜΙΛΕΙ» ΕΛΛΗΝΙΚΑ! PDF Εκτύπωση E-mail
Σάββατο, 27 Φεβρουάριος 2010 23:26

 

alt
(21) ΤΟ DNA «ΟΜΙΛΕΙ» ΕΛΛΗΝΙΚΑ!
Πλατωνικοί Διάλογοι

 
Περίληψη
   Ο καθηγητής Κοσμάς Μαρκάτος Μ., διά του παρόντος βιβλίου προβαίνει στη μεγαλύτερη πρόκληση, την προσομοίωση της δομής του DNA με την δομή της Ελληνικής γλώσσης, και συγκεκριμένα, η ακολουθία των τεσσάρων νουκλεϊνικών βάσεών του (κατά εκατομμύρια επαναλαμβανομένων), στις οποίες είναι καταγεγραμμένο το γενετικό μήνυμα προς μεταβίβαση στους απογόνους, προσομοιώνεται με ακολουθίες γενεαλογικών δένδρων λέξεων, οι οποίες κατασκευάζονται με βάση την ακολουθία Fibonacci (συνδεομένην αρρήκτως με τον μέσο και άκρο λόγο Φ) και δεδομένο λεξάριθμο (1...4200).
   Η επιχείρηση προσομοιώσεως δεικνύει ότι η θεά Αθηνά «τη εντολή του πατρός της Διός» μετέγραψε στον γενετικό κώδικα των εμβίων όντων τη δομή του ανθρωπίνου DNA, της ανθρωπίνης βιομονάδας δηλαδή, κατά την έναρξη ελλογοποιήσεως του αλόγου γηίνου όντος.
   Η Ελληνική γλώσσα, δι’ εφαρμογής της Λεξαριθμικής θεωρίας του καθηγητού επί της δομής της, αποδίδει ό,τι έχει μεταγραφεί σ’ αυτήν.
   Από τότε, κάθε άνθρωπος φέρει το ελληνοπρεπές γονίδιον Ηέλλην, σε ποσοστό πού εξαρτάται από τον βαθμό αφυπνίσεως και συνδέσεώς του μ’ αυτό, ο δε γενετικός κλήρος του (μοίρα) είναι συνάρτηση του Έλληνος.
ΆΧΟΡ
 
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
   ·Θεωρώ μεγάλη τιμή και μεγάλη τόλμη - θα προσέθετα - να παρουσιάσω το νέο βιβλίο του καθηγητού Κοσμά Μαρκάτου Μ., υπό τόν τίτλο ΤΟ DNA «ΟΜΙΛΕΙ» ΕΛΛΗΝΙΚΑ! και υπότιτλον «ΠΛΑΤΩΝΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ», από τις εκδόσεις «Ελληνικός Λόγος - Λάρισα 2006».
   Το βιβλίο, εκ 288 σελίδων, αποτελείται από δύο μέρη, Α και Β, τα οποία αναφέρονται στο ΠΩΣ ΤΩΝ ΟΝΤΩΝ; και στο ΔΙΑΤΙ ΤΩΝ ΟΝΤΩΝ;, και αντιστοιχούν στα ισάριθμα μέρη πάσης διαλεκτικής, πού στοχεύει στην αναζήτηση καί εύρεση της αληθείας ενός όντος: π.χ., το όν μηχανή συντίθεται από το «Πώς λειτουργεί;» και από το «Διατί λειτουργεί, όπως λειτουργεί;» Στο πρώτο αντιστοιχεί το αιτιατό (το παραγόμενο, το αποτέλεσμα),. στο δεύτερο αντιστοιχεί το αίτιο, ο νόμος.
   Το βιβλίο αναπτύσσεται υπό μορφήν διαλόγου - μία καινοτομία διά της οποίας ο ερευνητής επιχειρεί να επανασυνδεθεί με τις μεγάλες μορφές των προγόνων μας, φιλοσόφους και επιστήμονας - μεταξύ τριών προσώπων, του Κοσμάτορος, Αντιλέξιος καί Αντώπου, οι δύο τελευταίοι εκ των οποίων αντιστοιχούν σε υπαρκτά πρόσωπα μεταξύ των μαθητών του Κοσμάτορος, των συμμετεχόντων στα φιλοσοφικά συμπόσια της ΕΛΛΑ (ΕΛληνική Λέσχη Αφυπνίσεως), και τα ονόματα των οποίων έχουν πλασθεί από τον διδάσκαλο για να φέρουν εκείνο το οντολογικό περιεχόμενο, πού είναι αναγκαίο και αρκετό, ώστε η εφαρμοζόμενη διαλεκτική του διαλόγου να χαρακτηρίζεται από σαφήνεια, πυκνότητα, συνέπεια, απόδοση και πληρότητα.
   Η σχέση τον προσώπων του κυρίως διαλόγου, Κοσμάτορος καί Αντόπου δεν είναι ισότιμος και ισοδύναμος υπό την αυστηράν έννοιαν, αλλά σχέση μαθητού καί διδασκάλου - καθοδηγητικού όμως χαρακτήρος - διότι ο τελευταίος θεωρεί ότι η απόκτηση γνώσεως διά της διαλεκτικής ανάγεται στη φύση και λειτουργία της τέχνης: π.χ., σε κάθε τέχνη (επάγγελμα, επιτήδευμα), ποιος έχει γνώμη και ποιος δεν έχει; σε μία βλάβη ενός ψυκτικού μηχανήματος, ποιος είναι ο επαΐων και ποιος ο μη επαΐων;
   Ο τίτλος του βιβλίου είναι τολμηρός, παρακινδυνευμένος και αβέβαιος, διότι συνειρμικά η Ελληνική γλώσσα αντιπαρατίθεται με την επιστήμη, αλλά ο καθηγητής στην υπέρ τριάκοντα έτη έρευνά του έχει τολμήσει τέτοιου είδους αντιπαραθέσεις (όπως εκείνες του σεισμού και του καρκίνου), και έχει βεβαιωθεί ότι η μαθηματική δομή της όχι μόνο ερμηνεύει και επαληθεύει την επιστημονική γνώση, αλλά αρκετές φορές την υπερβαίνει. Μάλιστα, στη μελέτη του Κρατύλου (του Πλάτωνος), έχει δώσει συνεπείς, λογικές και γλωσσικώς αποδεκτές λύσεις σε προβλήματα, τα οποία ο Σωκράτης εθεώρησε «πέραν της ανθρωπίνης νοημοσύνης».
   ·Πώς θα πραγματοποιηθεί η αντιπαράθεση της Ελληνικής γλώσσης με τον γενετικό κώδικα τον εμβίων όντων και την αναπαραγωγική τους μονάδα, το DNA (δεσοξυριβο(ζο)νουκλεϊκόν οξύ), ή τη βιομονάδα, κατά τη χρησιμοποιούμενη ορολογία, για τη λειτουργία της γενετικής κληρονομικότητας; Επομένως το Α μέρος, «το πώς τον όντων;», πρέπει να εγγυηθεί για την δυνατότητα πραγματοποιήσεως αυτής της αντιπαραθέσεως. Και τι είδους μπορεί να είναι το όργανο αυτής της δυνατότητος; Πρέπει να είναι ένα όργανο, πού λόγω της δομής και δομήσεώς του, μπορεί ν’ ανταπεξέλθει σε οποιαδήποτε πρόκληση τέτοιου είδους, ένα όργανο αντέχουν σε κάθε επιστημονική κριτική και οπωσδήποτε με επιστημονικά κριτήρια, και όχι με «κριτήρια πίστεως και προκαταλήψεως». Και ποιο είναι αυτό το όργανο; Είναι «η διαλεκτική της Λεξαριθμικής θεωρίας», της οποίας η μεν αξιωματική δομή πληροί τα επιστημονικά κριτήρια, η δε συνεχής επαλήθευση τον πορισμάτων της εξασφαλίζει την δυνατότητα της αντιπαραθέσεως και την αίσια έκβασή της.
   Μη νομίσει κανείς ότι το ξετύλιγμα τον δομικών στοιχείων και θεμελιωδών εννοιών της θεωρίας ακολουθεί τον δύσκολα προσβάσιμο τρόπο για τον μέσο αναγνώστη. Αντιθέτως, το καθορισθέν πλαίσιο διαλόγου μεταξύ και τον τριών - την ευθύνη του οποίου ανέλαβε ο Αντίλεξις - ενδύεται μεν επιστημονικώς, αλλά η πορεία του διαλόγου προς κάθε ενδιάμεσο στόχο, είναι προσιτή, προσβάσιμη και κατανοητή, και αφού προηγουμένως αναδυθεί η αναγκαιότητα εισαγωγής του επομένου δομικού στοιχείου, ως φυσική συνέπεια:
   ΑΝΤΩ.: Κοσμάτορ, ο Αντίλεξις, συμφώνως και προς τον χαρακτηρισμό της θέσεώς του, έγινε ... «χρυσός», και συμφωνώ απολύτως. Με εξέπληξε, πρέπει να ομολογήσω, εκείνη η φράση «περί αναγκαιότητας εισαγωγής εκάστου δομικού στοιχείου της θεωρίας», πράγμα πού θα με κάνει πολύ προσεκτικό και θα μ’ έχει συνεχώς σ’ εγρήγορση, όταν θ’ αρχίσω να συζητώ μαζί σου το «Πώς τον Όντων;».
   ΑΝΤΩ.: Υποκλίνομαι, Κοσμάτορ, στη δεξιοτεχνία εφαρμογής της διαλεκτικής εκ μέρους σου, και σε βαθμό, ώστε να απορώ, αν εσύ με οδηγείς εκεί πού το επιθυμείς ή και οι δύο μας οδηγούμεθα εκεί πού η φύση της υπαγορεύει.
   Σημ.: Επί πλέον, στον διάλογο, πριν από κάθε ερώτηση, προτάσσεται ο συμβολισμό «ΕΡ.», Έτσι ώστε ο αναγνώστης - προετοιμαζόμενος ως προς τον τόνο και ρυθμό της φωνής - να ταυτίζεται με τον ερωτώντα.
   Ούτε επίσης να διανοηθεί κανείς ότι ο διάλογος θα ρέει στεγνά, μονότονα, περιοριζόμενος αποκλειστικά στην εισαγωγή και ανάπτυξη τον δομικών στοιχείων της θεωρίας. Τουναντίον, ο συγγραφέας - αφού προβεί σε μία γρήγορη ιστορική αναδρομή σε πρόσωπα και γεγονότα, τα οποία συνέβαλαν στην επιστημονική προώθηση της σχέσεως γράμματος, λέξεως, αριθμού, από της μυθολογικής εποχής - μέσω του διαλόγου, μάς ταξιδεύει με θαυμαστό τρόπο στις απαρχές συλλήψεως της φύσεως των εννοιών στοιχείο, γράμμα, όνομα, λέξη, αλφάβητο, τρίγωνο, Μαθηματικά, Γεωμετρία:
   ΚΟΣΜ.: Οφείλω να σε συγχαρώ, Άντωπε, διότι επίστασαι της παρούσης διαλεκτικής πορείας σε τέτοιον βαθμό, ώστε όχι μόνο να συλλάβεις το αλφαριθμητικό σύστημα τον Ελλήνων εξ 27 στοιχείων (γραμμάτων), κατά τό δεκαδικό σύστημα - πού συνιστά την αρχή, όπως ελέχθη - αλλά και τα δύο πρώτα και αναγκαία βήματα της λεξαριθμικής θεωρίας, δηλαδή τα πρώτα δύο αιτήματα, πού αφορούν στη φύση του στοιχείου (γράμματος), α, β, γ, ..., ω, και στη φύση του ονόματος (λέξεως). Αυτά με τη σειρά τους χαρακτηρίζουν τη φύση της θεωρίας:
   Αίτημα 1ο:Κάθε στοιχείον, α, β, γ, ..., ω, είναι και ποσότητα (αριθμός, αλφάριθμος) και ποιότητα (φθόγγος, φωνή).
   Αίτημα 2ο:Όνομα είναι η εγγράμματος μορφή του όντος.
   Μετά διακρίνει το στοιχείο και τη λέξη ως γένη, και το όνομα ως είδος - άρρηκτα συνδεδεμένο με τον αριθμό, και προχωρεί στη σχέση σημαινομένου (όντος) και σημαίνοντος (ονόματος) διά του ειδητικού αριθμού: Ον το εποχούμενον! Εισάγων τον αθροιστικό νόμο - πού συνδέει την στερητική μορφή του όντος (άρθρο στερητικό) με την αθροιστική μορφή του (άρθρο αθροιστικό) (Μέγα άθροισμα στερητικών μορφών του όντος και υπό συνθήκας ισοδυναμεί οριακώς με το ίδιο το όν) - επαληθεύει παγκόσμιες αλήθειες (όπως: Εν τη ενώσει η ισχύς. Διαίρει και βασίλευε) και επεκτείνεται, λόγω της καθολικότητάς του, στη διάσπαση του ατόμου της ύλης: Μέγα άθροισμα ατόμων και υπό συνθήκας ισοδυναμεί οριακώς με το τομόν (τομή, διάσπαση). Και επειδή η Έννοια του ατόμου (εν τη Ελληνική γλώσση) επεκτείνεται - κατά τον συγγραφέα - και στο DNA, ο αθροιστικός νόμος εφαρμόζεται κι’ εδώ: Το DNA δύναται υπό συνθήκας να διασπασθεί:
  ⇒ Για να κλείσω το Α μέρος, το «Πώς τον όντων» με βιασύνη και κατ’ ανάγκην - είναι αδύνατο να παρουσιασθεί, έστω και περιληπτικά, σε μία ή δύο σελίδες - διατυπώνω τη βάση και τον στόχο του (χωρίς τις εφαρμογές):
   Η «Διαλεκτική της Λεξαριθμικής θεωρίας», διά της αξιωματικής της δομής καί της δυνατότητος λύσεως όλων τον συναντωμένων προβλημάτων, προσφέρει στον υποψήφιο μελετητή μία αυστηρή βάση, για το πώς πρέπει η θεωρία να εφαρμόζεται εφ’ ολοκλήρου του επιστητού - αναφορικά με τη σχέση λέξεως καί αριθμού - ώστε η Ελληνική Γλώσσα να αναγνωρισθεί ως το υπ’ αριθμόν ένα παγκόσμιον μνημείον της ανθρωπότητος.
   ·Τι ερμηνεία θ’ αποδοθεί στον τίτλο, Το DNA «ομιλεί» Ελληνικά»; Ας δούμε, ποια απάντηση δίδει ο Κοσμάτορ σε σχετική ερώτηση του Αντόπου:
   ΑΝΤΩ.: Πώς θα γίνει η σύγκριση τον δύο δομών, Κοσμάτορ, έτσι ώστε να δεικνύεται ότι πράγματι το DNA «ομιλεί» Ελληνικά;
   ΚΟΣΜ.: Η λειτουργία του κυττάρου της ζωής, Άντωπε, καί ιδιαιτέρως του ουσιωδεστέρου τμήματός του, του DNA, για την παραγωγή ομοίων απογόνων - διότι μόνον αυτό δύναται ν’ αναπαράγεται, όπως είναι δεδομένο και όπως ελέχθη - περιγράφεται με όρους, λέξεις μιας γλώσσης, και στην περίπτωσή μας, της Ελληνικής γλώσσης, π.χ., (ΕΡ.) δεν έχει αποφανθεί η Γενετική ότι η δομή του DNA αποτελείται από δύο έλικες (διπλή έλικα), όπου η μία τυλίσσεται περί την άλλην και κατά τέτοιο τρόπο, ώστε αυτές νά ενεργούν ως συμπληρωματικές; Αν λοιπόν - διά τον γενεαλογικών δένδρων της Ελληνικής γλώσσης - οι λεξάριθμοι τον λέξεων «έλιξ, έλικα, είλιξ, είλικα», κτλ., σχετίζονται με πειστικό τρόπο με τους λεξάριθμους των λέξεων που περιγράφουν αυτή τη λειτουργία, τότε αποφαινόμεθα ότι οι δομές τους είναι συγκρίσιμες.
   Η επιχειρούμενη προσομοίωση τον δύο δομών, DNA καί γλώσσης, αρχίζει μέ τό πρόπλασμα της διπλής ή διπλοειδούς κρυπτείας σκυτάλης - πού αποτελεί «διπλασιασμό» της γνωστής (απλής) κρυπτείας σκυτάλης τον εφόρων της Σπάρτης - συνεχίζει με τέσσερα μαθηματικά πρότυπα και τελειώνει με τα γενεαλογικά δένδρων τον λεξαρίθμων, τα οποία προσομοιώνονται με τα ανθρώπινα. Στα δεύτερα ο συνεκτικός κρίκος μεταξύ τον μελών του δένδρου είναι η ομοιότητα - αποτελούσα την ουσία της κληρονομικότητας, κατά τη Γενετική - ανάγουσα όλα τα μέλη σε κοινό γεννήτορα. Η κληρομικότητα όμως - κατά τη Λεξαριθμική θεωρία - συγκεκριμενοποιείται και ποσοτικοποιείται διά του μέσου και άκρου λόγου Φ και της τιμής του, Φ = (1+V¯5)/2 = 1,6180339...Οι λεξάριθμοι είναι λέξεις - αριθμοί, και κάθε τέτοιος ανήκει σ’ ένα γενεαλογικό δένδρο, πού κατασκευάζεται με βάση την ακολουθία Fibonacci (σχετίζεται άρρηκτα με τον Φ) και τον αλγόριθμο της θεωρίας. Αυτό σημαίνει ότι και οι λεξάριθμοι του παραγομένου γενεαλογικού δένδρου θα συνδέονται άρρηκτα με το Φ. Αλλά σε κάθε λεξάριθμο του δένδρου αντιστοιχεί κ’ ένα σύνολο ισοψήφων λέξεων και επομένως εννοιών. Άρα οι έννοιες του γενεαλογικού δένδρου συνδέονται επίσης άρρηκτα με τον Φ, δηλαδή είναι όμοιες μορφές, η μια είναι συνέχεια της άλλης, και έχουν κοινή γεννήτορα έννοια, ακριβώς όπως συμβαίνει και με τα μέλη ενός ανθρωπίνου γενεαλογικού δένδρου.
   Στην πολλαπλή ερώτηση (και στη γλώσσα της Γενετικής): «Τι είναι κληρονομικότητα, σε ποιόν μηχανισμό βασίζεται και ποιο είναι το δομικό στοιχείο του;» Η απάντηση δίδεται από τη δομή της Ελληνικής γλώσσης διά τον γενεαλογικών δένδρων της:
(η ομοιότης, νουκλεϊκόν οξύ: 776, 1255, 2031,...: γεννήτωρ ο λεξάριθμος 776.
(η κληρονομικότητα = το νουκλεϊνικό, ο γενετικός κώδικας: 100, 161, 422, 683, 1105, 1788, ...: γεννήτωρ ο λεξάριθμος 100.
   ·Οι έννοιες ομοιότης (με το άρθρο) και νουκλεϊκό οξύ είναι όμοιες.
   ·Οι έννοιες κληρονομικότητα,, νουκλεϊνικό (συνώνυμο με το νουκλεϊκό) - οι λέξεις αντιστοιχούν στον ίδιο λεξάριθμο 1105 - και γενετικός κώδικας (όλες οι λέξεις με τα άρθρα τους) είναι όμοιες.
   Στο επόμενο γενεαλογικό δένδρο «παρελαύνει» όλη σχεδόν η θεία δομή του DNA (το γονίδι(ο), τα αμινοξέα (πρωτεΐνη), οι τέσσερεις νουκλεϊνικές βάσεις (τετρακτύς, νουκλεϊκή, νουκλεϊνικός), η σύνδεσή τους εντός της διπλής έλικας (συνδετική) και το σύστημα κωδικοποιήσεως του γενετικού μηνύματος
   (πληροφοριακή):
   (γονίδι, αμινοξέα, ο θεϊκός, η νουκλεϊκή, ο νουκλεϊνικός = η πληροφοριακή = η συνδετική, κυλινδρώδης = τετρακτύς = η ανθρωπότης: 147, 237, 384, 621, 1005, 1626, ....
   Τέλος, το γενετικό πρότυπο (η διπλή έλικα) προσομοιώνεται μάλλον με τον συνδυασμό της διπλής στερεάς έλικας (κυλινδρώδης - δυνατότητα μετασχηματισμού σε ευθεία) και της λογαριθμικής σπείρας (ομοιότητα - Φ).
   ⇒ Η τετρακτύς του Πυθαγόρου είναι ένα άλλο όνομα για την ανθρωπότητα, και αντιστοιχεί στην τετράδα τον νουκλεϊ(νι)κών βάσεων του DNA (βιομονάς).
Λάρισα, Φεβρουάριος, 2006
Άχορ
 
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ
   Το παρόν βιβλίο καινοτομεί, αφού διαπραγματεύεται θέματα οντολογικού, θεολογικού, φιλοσοφικού, γλωσσολογικού και επιστημονικού ενδιαφέροντος υπό μορφήν διαλόγου.
   Το μεν θέμα του είναι η επιχείρηση «προσομοίωση του DNA δια της Ελληνικής γλώσσης», ο δε στόχος να δειχθεί ότι η δομή της τελευταίας είναι γονιδιακής φύσεως.
   Πώς αυτό επιχειρείται; Το προς ανάπτυξη θέμα χωρίζεται σε δυο μέρη: Το Α΄ μέρος - αναφερόμενο στο «Πώς των όντων;» - εξασφαλίζει τη δυνατότητα της επιχειρήσεως «προσομοίωση», επιστρατεύοντας τη «διαλεκτική της Λεξαριθμικής θεωρίας, η οποία εκθέτει την σχέση λέξεως - αριθμού κατ’ αξιωματικό τρόπο, Έτσι ώστε η μελέτη της Ελληνικής γλώσσης να κρίνεται, να ελέγχεται και να γίνεται επιστημονικώς αποδεκτή.
   Α΄ - Ερωτώ: Δεν γράφουν και δεν λέγουν οι περισσότεροι, Έλληνες και ξένοι, ότι όλες οι ευρωπαϊκές γλώσσες, τουλάχιστον, έχουν οικοδομηθεί πάνω στις θεμελιώδεις δομές και βασικές έννοιες της Ελληνικής, περί φιλοσοφίας, τέχνης, γραμμάτων, επιστήμης και τεχνολογίας; Οι εμπειρογνώμονες των νοημόνων υπολογιστών - δεν αποκαλύπτουν ότι μόνο η Ελληνική γλώσσα εξ όλων των γλωσσών της υδρογείου είναι νοηματική, μεθερμηνευόμενο στο ότι το όνομα (η λέξη - το σημαίνον) σχεδόν ταυτίζεται με το ον (το σημαινόμενον), που απεικονίζει; Απ’ εδώ δεν συνεπάγεται ότι «διαχειριζόμενοι την Ελληνική γλώσσα (τις έννοιες των λέξεων) με κάποιο επιστημονικό εργαλείο - όπως είναι η Λεξαριθμική θεωρία - διαχειριζόμαστε τις σχέσεις των όντων, των οποίων αυτές οι έννοιες είναι εικόνες τους; Επομένως, ένας τέτοιος τρόπος διαχειρίσεως της Ελληνικής Γλώσσης δεν μπορεί να επιχειρηθεί στην προσομοίωσή της με τη δομή τού γενετικού κώδικα και ιδιαίτερα με την αναπαραγωγική του μονάδα, το DNA, αφού οι οντολογικές σχέσεις των λέξεων-εννοιών, που διέπουν αυτά, είναι εκείνες της Ελληνικής γλώσσης;
   Αυτή η καθολική αποδοχή και αυτός ο τρόπος διαχειρίσεως της Ελληνικής γλώσσης συνιστά το «Πώς των όντων;», το «πώς;» δηλαδή η Ελληνική γλώσσα λειτουργεί, όπως λειτουργεί, για να έχει αυτές τις δυνατότητες.
   Β΄- Ερωτώ: Αλλά διατί συμβαίνει αυτό; Γιατί η Ελληνική γλώσσα μπορεί να λειτουργήσει μ’ αυτόν τον τρόπον, ώστε να είναι ικανή να αντιπαρατίθεται στην επιστήμη με αποδεκτά αποτελέσματα; Αυτό γίνεται χωρίς κανόνες; Μήπως λοιπόν υφίσταται νόμος που διέπει την δομή της, ο ίδιος που διέπει και τη δομή τού DNA; Συνεπώς, πρέπει να υπάρχει ο νόμος, ο οποίος εξηγεί το «πώς;» της Ελληνικής γλώσσης. Αυτός ο νόμος συνιστά το «Διατί των όντων;» - το Β΄ μέρος τού παρόντος βιβλίου - και αναφέρεται στα γενεαλογικά δένδρα των λέξεων - εννοιών, πού περιγράφουν το DNA, κατά τη Λεξαριθμική θεωρία:
   Στην πολλαπλή ερώτηση (και στη γλώσσα της Γενετικής): «Τι είναι κληρονομικότητα, σε ποιόν μηχανισμό βασίζεται και ποιο είναι το δομικό στοιχείο του; Η απάντηση δίδεται από τή δομή της Ελληνικής γλώσσης διά τον γενεαλογικών δένδρων της:
   (η ομοιότης, νουκλεϊκόν οξύ: 776, 1255, 2031,...
   (η κληρονομικότητα = το νουκλεϊνικό, ο γενετικός κώδικας: 100, 161, 422, 683, 1105, 1788,...
   ·Οι έννοιες ομοιότης (με το άρθρο) και νουκλεϊκό οξύ είναι όμοιες.
   ·Οι έννοιες κληρονομικότητα, νουκλεϊνικό - οι λέξεις αντιστοιχούν στον ίδιο λεξάριθμο 1105 - και γενετικός κώδικας είναι όμοιες.
   Στο επόμενο γενεαλογικό δένδρο «παρελαύνει» όλη σχεδόν η θεία δομή του DNA (το γονίδιο, τα αμινοξέα (πρωτεΐνη), οι τέσσερεις νουκλεϊνικές βάσεις (τετρακτύς, νουκλεϊκή, νουκλεϊνικός), η σύνδεσή τους εντός της διπλής έλικας (συνδετική) και το σύστημα κωδικοποιήσεως του γενετικού μηνύματος (πληροφοριακή):
   (γονίδι, αμινοξέα, ο θεϊκός, η νουκλεϊκή, ο νουκλεϊνικός = η πληροφοριακή = η συνδετική, κυλινδρώδης = τετρακτύς = η ανθρωπότης: 147, 237, 384, 621, 1005, 1626, ... .
   Τέλος, το γενετικό πρότυπο (η διπλή έλικα) προσομοιώνεται μάλλον με τον συνδυασμό της διπλής στερεάς έλικας (κυλινδρώδης - δυνατότητα μετασχηματισμού σε ευθεία) και της λογαριθμικής σπείρας (ομοιότητα - Φ).*
   Η τετρακτύς του Πυθαγόρου είναι ένα άλλο όνομα για την ανθρωπότητα, και αντιστοιχεί στην τετράδα τον νουκλεϊ(νι)κών βάσεων του DNA (βιομονάς).
* Ο μέσος και άκρος λόγος τον Ελλήνων, Φ=(1+Ö5)/2 = 1,6180339…, εξασφαλίζων την ομοιότητα τον όντων.
Εν Λαρίση, 28η Μαρτίου 2006
 
ΤΟ DNA "ΟΜΙΛΕΙ" ΕΛΛΗΝΙΚΑ! – Πλατωνικοί Διάλογοι
   Παρουσιάζει, Γενικώς:
1. Την Καινοτομιαν του: Επιστρέφουν οι «Πλατωνικοί διάλογοι» ύστερα από 2500 χρόνια επί θεμάτων μυθολογικού, θεολογικού, οντολογικού, φιλοσοφικού, γλωσσολογικού, επιστημονικού και τεχνολογικού περιεχομένου.
2. Την Διαλεκτικήν τής Λεξαριθμικής θεωρίας: Λύει άπαξ και διά παντός το πρόβλημα τής σχέσεως λέξεως - αριθμού, κατά προσιτόν, κατανοήσιμον τρόπον και διά τον πλέον απλόν αναγνώστην, ώστε η μελέτη της όχι μόνον ν’ αντέχη εις κάθε επιστιμονικήν κριτικήν αλλά και να δύναται αρμονικώς να ενταχθή εις την επιστημονικήν έρευ-ναν:
   ο αναγνώστης συμμετέχει «ενεργώς» εις τον διάλογον και εισάγει τα δομικά στοιχεία της θεωρίας ως αναγκαιότητα.
3. Την Προσομοίωσιν DNA – Γλώσσης: Ανακαλύπτεται διά της Λεξαριθμικής θεωρίας «ο νόμος και οι επί μέρους κανόνες του» πού διέπουν την δομήν της Ελληνικής Γλώσσης και μετ’ εκπλήξεως διαπιστώνεται ότι αυτοί είναι όμοιοι μ’ εκείνους πού διέ-πουν την δομήν τού DNA και την λειτουργίαν τού γενετικού κώδικος, ως εάν αυτοί να έχουν μεταγραφή από άγνωστον θεϊκήν δύναμιν.
   Ειδικώς: Ο αναγνώστης θα εύρει (ενδεικτικώς) τις απαντήσεις εις τα ακόλουθα:
4. Διατί οι ειδητικοί αριθμοί (τού Πλάτωνος) αποτελούν τα συστατικά στοιχεία των ό-ντων (τα σημαινόμενα - Πυθαγόρας), και διατί αυτοί απεικονίζονται εις τούς συνήθεις αριθμούς, πού αποτελούν με την σειράν τους τα συστατικά στοιχεία των ονομάτων (τα σημαίνοντα);
   ⇒Ο ειδητικός αριθμός είναι το «όχημα τού όντος» εις την κίνησιν του από τό Είναι προς το Γίγνεσθαι, εις το άνομα, διά τού οποίου το ον γίνεται γνώσιμον και κατανοη-τόν από τόν άνθρωπον.
   ⇒Όνομα είναι η εγγράμματος μορφή τού όντος
5. Διατί εις το υπολογισμόν τού «αριθμού τής λέξεως», τού λεξαρίθμου, χρησιμοποι-είται αποκλειστικώς η πράξις τής προσθέσεως;
   ⇒Τα όντα συσσωρεύονται κατά δεκάδας (Πυθαγόρας).
6. Τι είναι οι «διαχρονικαί σημασίαι» ονόματος (λέξεως), ποια είναι η σχέση μεταξύ των και από πού αντλούν αι νέαι τό περιεχόμενόν των;
   ⇒Αι διαχρονικαί σημασίαι της Λεξαριθμικής θεωρίας είναι αι «ειδικαί σημασίαι» (είδος) τής κλασικής Γλωσσολογίας, αι δε σημασίαι των αντλούνται από μιαν πρωτότυ-πον σημασίαν, την «κοσμικήν σημασίαν» της θεωρίας, η οποία ταυτίζεται με την γενι-κήν σημασία (γένος) τής Γλωσσολογίας.
   ⇒Τα είδη δεν είναι άσχετα με το γένος των - εν τω οποίω ανήκουν και εκ τού οποί-ου παράγονται διά διαιρέσεως – δηλαδή τέμνονται εις το γένος των (τομή).
7. Τι σημαίνει η σχέσις «ισοψηφία λέξεων», πως αυτή μεταφέρεται εις την σχέσιν των σημασιών των και ακολούθως εις την σχέσιν των απεικονιζομένων εις τα ονόματα (λέ-ξεις) όντων και ποια είναι η «φυσική σημασία της»;
   ⇒Η ισοψηφία λέξεων αντιστοιχεί εις την τομήν των σημασιών και ακολούθως των εννοιών και δεν συνεπάγεται «ταύτισιν σημασιών ή εννοιών»
   ⇒Η φυσική σημασία αναφέρεται εις το «ανήκειν» (Θεωρία συνόλων).
   ⇒Επομένως, αι σημασίαι του συνόλου των ισοψήφων λέξεων (ισόψηφος ομάς) τέμνονται εις μιαν πρότυπον σημασίαν, την «λεξάρχην» (αρχή λέξεων), εκ της οποίας αι νέαι ισόψηφοι λέξεις αντλούν την σημασίαν των.
8. Τι σημαίνει «πηλίκον λέξεων» και ποια είναι η φυσική σημασία του;
   ⇒Σημαίνει μιαν ακολουθίαν «λέξεων - εννοιών» τής Ελληνικής Γλώσσης, της οποί-ας οι λεξάριθμοι ανά δύο, προστιθέμενοι μεν δίδουν τον επόμενον όρον, διαιρούμενοι δε συνιστούν μιαν «προσεγγιστικήν συνεχή αναλογίαν», της οποίας η λύσις δίδει τον «μέσον και άκρον λόγον Φ», τον εξασφαλίζοντα την ομοιότητα των όντων - επομένως και των εννοιών αυτών - εις το Γίγνεσθαι (φυσική σημασία).
   ⇒Η ακολουθία αυτή παράγεται από την «Φυσικήν γνωμονικήν ακολουθίαν των Ελλήνων η την ακολουθία Fibonacci», και έχει ως «μαθηματικόν πρότυπον» την λογαριθμικήν σπείραν, η οποία αναδύεται δεξιοστρόφως και αριστεροστρόφως από κάθε χρυσόν τρίγωνον του κανονικού πενταγώνου.
   ⇒Κάθε τοιαύτη ακολουθία συνιστά και εν γενεαλογικόν δένδρον λέξεων - εννοιών.
9. Πώς πραγματοποιείται η προσομοίωσις των δύο δομών, τού DNA και τής Ελληνι-κής γλώσσης;
   ⇒Οι τέσσερις νουκλεϊκές βάσεις τού DNA - εις τας οποίας είναι κωδικώς καταγε-γραμμένον το «γενετικόν μήνυμα» προς μεταβίβασιν από τούς γονείς εις τα τέκνα – θεωρούνται βάσεις περιττής τάξεως (άρρεν), A T G C, και άρτιας τάξεως (θήλυ), T A C G, και αντιστοιχίζονται με ισαρίθμους ελληνικάς λέξεις διά των λεξαρίθμων των, ε-πίσης περιττής και άρτιας τάξεως.
   ⇒Aι βάσεις των δύο τετρακτύων ανά δύο φέρουν «ισόποσον γενετικήν πληροφο-ρίαν» - αντιστοιχούσες εις «τετρακτύας λέξεων - εννοιών» της Ελληνικής γλώσσης, περιττής και άρτιας τάξεως – και πρέπει να συνιστούν «προσεγγιστικήν συνεχή αναλογίαν» (αν θεωρηθούν ποσότητες), της οποίας η λύσις οδηγεί εις τον μέσον και ά-κρον λόγον Φ.
   ⇒Εις την ακολουθίαν των νουκλεϊκών βάσεων, η τετρακτύς περιττής τάξεως (άρ-ρεν) «συγκρίνεται και συμπληρώνεται» από την τετρακτύα άρτιας τάξεως (θήλυ), και το ίδιον συμβαίνει με τις τετρακτύες των λέξεων - εννοιών εντός τού γενεαλογικού δέν-δρου, δηλαδή «αι περιτταί έννοιαι» συγκρίνονται και συμπληρώνονται από τας «άρτιας έννοιας».
10. Πώς προσομοιώνεται το γενετικό πρότυπο, η διπλή έλιξ, με τα μαθηματικά πρό-τυπα τής Λεξαριθμικής θεωρίας;
   ⇒Κατά τον διπλασιασμόν του, το DNA μετασχηματίζεται εις ευθείαν, ούτως ώστε το γενετικό μήνυμα των γονέων να μεταγραφή και μεταφρασθή διά τού δευτέρου νου-κλεϊκού οξέος, τού RNA, εις «όμοιον μήνυμα» διά τα τέκνα.
   ⇒Την ιδιότητα αυτήν την έχει μόνον η «διπλή στερεά έλιξ», οποία γεννάται από και μετασχηματίζεται εις ευθείαν.
   ⇒Επομένως το εισαγόμενον και προτεινόμενον γενετικόν πρότυπον είναι εκείνο τού συνδυασμού τής στερεάς έλικος με την λογαριθμικήν σπείραν, έτσι ώστε να εξα-σφαλίζεται η λειτουργία του DNA και του γενετικού κώδικος.
Παραδείγματα προσομοιώσεως
1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, 55, 89, 144, 233, 377, 610, 987, ...)
(1, 3, 4, 7, 11, 18, 29, 47, 76, 123, 199, 322, 521, 843, ...
(η ομοιότης, νουκλεϊκόν οξύ: 776, 1255, 2031 – 0)
(η κληρονομικότητα = το νουκλεϊνικό, ο γενετικός κώδικας: 422, 683, 1105, 17880)
(γονίδι, αμινοξέα, ο θεϊκός, η νουκλεϊκή, ο νουκλεϊνικός = η πληροφοριακή = η συνδε-τική, κυλινδρώδης = τετρακτύς = η ανθρωπότης: 147, 237, 384, 621, 1005, 1626 – 0)
(Αθήνη, Έλλην = η είλιξ, η θεία αναλογία = η ομοία, μακρομόριο, αλφαβήτα = διοφα-νής = θεοφανής = ουρανίδης: 76, 123, 199, 521, 843 – 0)
(η θεία αναλογία = η ομοία, πεντόζη = ο πόλος, άλυσις = ενζυματική, η πρωτεϊνη: 199, 321, 520, 841, 1361 – 0)

 

Λάρισα 17 - 04 - 2007

Συνημμένα:
Κατέβασμα αυτού του αρχείου (ΠΡΟΣΟΜ_DNA _ΕΛΛΓΛΩΣΣΗΣ.doc.ppt)ΠΡΟΣΟΜ_DNA _ΕΛΛΓΛΩΣΣΗΣ.doc.ppt[ ]15647 Kb
Τελευταία Ενημέρωση στις Δευτέρα, 17 Μάιος 2010 17:23
 
ΚΟΣΜΑΣ ΜΙΛΤ. ΜΑΡΚΑΤΟΣ
ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ (ΤΕΙ)
Παλαιολόγου 9 - 412 23 Λάρισα
Τηλ: 6974 31 91 31
Η.Δ: kmmarkatos@gmail.com
Ιστοσελίς: www.hellenes-markatos.gr