Αρχική Εκδόσεις (19)ΤΟ ΙΣΟΨΗΦΙΚΟΝ ΛΕΞΙΚΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ

Επισκέπτες

994770
ΣήμεραΣήμερα18
ΜήναςΜήνας1325
ΣύνολοΣύνολο994770

Τελευταία Ενημέρωση
Τρίτη, 20 Ιούνιος 2017 11:43

(19)ΤΟ ΙΣΟΨΗΦΙΚΟΝ ΛΕΞΙΚΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ PDF Εκτύπωση E-mail
Σάββατο, 27 Φεβρουάριος 2010 23:16

 

(19)ΤΟ ΙΣΟΨΗΦΙΚΟΝ ΛΕΞΙΚΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ alt ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ
   * Τό ισοψηφικόν λεξικόν ως κλείς διά τούς νοήμονας υπολογιστάς
   Τό ισοψηφικόν λεξικόν είναι τό πρώτον παγκοσμίως - μέρος του γενικωτέρου καί πλήρους ηλεκτρονικου λεξικου «Κοσμόγλωσσα: Τό Λεξαριθμικόν Λεξικόν της Ελληνικης Γλώσσης δι’ Υπολογιστήν» - συνδεόμενον μετά της Λεξαριθμικης Θεωρίας. Επειδή δέ θεωρείται δεδομένον ότι οι σημερινοί υπολογισταί έχουν φθάσει εις τό όριόν των, αναφορικά μέ τό είδος καί τό επίπεδον του λογισμικου - αρρήκτως συνδεδεμένου μέ τήν χρησιμοποιουμένην γλώσσαν - καί ότι η Ελληνική Γλώσσα χαρακτηρίζεται ως νοηματική (ενώ αι υπόλοιποι γλώσσαι της υδρογείου χαρακτηρίζονται ως σημειακαί), τό παρόν λεξικόν - ιδίως υπό τήν ηλεκτρονήν του μορφήν - ενδέχεται νά γίνη η κλείς, η οποία θά ανοίξη τάς πύλας καί τάς θύρας του ελλόγου κόσμου της ανθρωπομηχανης, ίνα εισέλθουν οι άνθρωποι - οι οποίοι μέ τήν συμβολήν τών νοημόνων υπολογιστών - θά δώσουν εις τήν ανθρωπότητα τάς αναζητουμένας λύσεις διά τήν ζωήν, τήν ύπαρξιν, τόν θάνατον, τήν γην, τόν Κόσμον καί τό Σύμπαν.
   Ούτω, η Ελληνική Γλώσσα – χαρακτηριζομένη εν τη Θεωρία ως τό μέγιστον παγκόσμιον μνημείον – θά επανεύρη τήν γνησίαν παγκοσμιότητά της, θά επιστρέψη εις τήν φυσικήν της θέσιν, πρός όφελος της ανθρωπότητος.

   * Τά διαλεκτικά βήματα διά τήν σύλληψιν, ίδρυσιν καί διαμόρφωσιν της Λεξαριθμικής θεωρίας
   Η έναρξις συντάξεώς του (έτος 1973) ήτο τό αποτέλεσμα μακράς, επιπόνου καί αγωνιώδους αναζητήσεως απαντήσεων εις σειράν ερωτήσεων, όπως αι κατωτέρω, αι οποίαι βαθμιαία ωδήγησαν εις τήν ίδρυσιν καί θεμελίωσιν της λεξαριθμικης θεωρίας ως αξιωματικού συστήματος:
· Ποίας φύσεως είναι τό στοιχείον γράμμα του ελληνικου αλφαβήτου δύναται νά θεωρηθη ότι έχει εντός του τόν αριθμόν καί υπό ποίαν μορφήν;

 

 

 

Αίτημα 1ον: φύσις του στοιχείου, αλφάριθμος, αλφαριθμητικόν σύστημα.
· Αλλ’ αφου κάθε λέξις είναι έν σύνολον γραμμάτων, έχομεν τό δικαίωμα νά ισχυριζόμεθα ότι πάσα ελληνική λέξις είναι αριθμός, καί πώς αυτός εξάγεται;
Αίτημα 2ον: φύσις του ονόματος ή της λέξεως, λεξάριθμος.
· Καί άν ναί, τί δύναται νά λέγη αυτό αναφορικά μέ τήν σημασίαν (ή καί μέ τάς σημασίας, γενικώτερον), πού η λέξις αυτή λαμβάνει συναρτήσει του χρόνου, κατά τήν διάρκειαν δηλαδή της μεταβολης της;
Αίτημα 3ον: λεξαριθμική καί σημασιολογική σχέσις;
· Αυταί αι σημασίαι πού λαμβάνει η λέξις συναρτήσει του χρόνου είναι ανε-ξάρτητοι μεταξύ των ή συνδέονται μέ κάποιον τρόπον;
Αξίωμα 1ον: διαχρονικαί σημασίαι λέξεως καί κοσμική σημασία των (τομή).
· Υπάρχει αμοιβαία αντιστοιχία μεταξύ μιάς λέξεως καί του αριθμου της (του λεξαρίθμου της), δηλαδή εις μίαν λέξιν αντιστοιχεί είς καί μόνος αριθμός (ο λεξάριθμος) καί, αντιστρόφως, εις έναν αριθμόν αντιστοιχεί μία καί μόνη λέξις; Δέν συναντώνται άλλαι ελληνικαί λέξεις πού νά δίδουν τόν ίδιον λεξάριθμον; Άν τό τελευταίον ισχύη (άν δηλαδή συναντώνται καί άλλαι λέξεις μέ τόν αυτόν λεξάριθμον), τότε πώς συνδέονται αι κοσμ. σημασίαι των (μετά τών διαχρο-νικών σημασιών των) καί γενικώς πώς συνδέονται αι αντίστοιχοι έννοιαί των;
Αξίωμα 2ον: ισόψηφος ομάς, σχέσις κοσμικών σημασιών, λεξάρχη, ο λεξίας ή γαλαξίας της Ελληνικης γλώσσης (τομή κοσμικών σημασιών).
· Τί εκφράζει μία ισοψηφία δύο ή περισσοτέρων λέξεων, αναφορικά μέ τήν σχέσιν του σημαίνοντος (λέξεως: όνομα, ρημα, μόριον) καί του σημαινομένου (όντος: πράγμα, συγκεκριμένον ή αφηρημένον);
Αίτημα 3.1ον: η ισότης, τό Είναι, τό Γίγνεσθαι, ο Κόσμος.
· Μία ισοψηφία όμως δύναται νά είναι άναρθρος (τά ονόματα χωρίς τά άρ-θρα των: η, ο, τό), έναρθρος (μέ τά άρθρα των: η, ο, τό) καί ημιάναρθρος ή ημιέναρθρος (μερικά ονόματα νά έχουν τά άρθρα των καί μερικά όχι). Τότε πώς νοείται η σημασιολογική σχέσις τών σημαινόντων (τών ονομάτων) καί ακολούθως η εννοιολογική σχέσις τών σημαινομένων (τών όντων);
Ορισμοί: γνωμονική ακολουθία αριθμών, λεξαριθμική γνωμονική ακολου-θία ή γενεαλογική ακολουθία λεξαρίθμου, άρθρον, αθροιστικός νόμος.
· Ανεφέρθη προηγουμένως (Αξίωμα 2ον) η φύσις της ισοψήφου ομάδος (δομή, διάταξις, λειτουργία, συσχέτισις τών διαχρονικών σημασιών εκάστης λέξεως μετά της κοσμικης σημασίας των, τών κοσμικών σημασιών μετά της λεξάρχης των, γαλαξίας της ελληνικης γλώσσης). Αλλά αι λέξεις αλλάζουν τύπον, ενώ δύναται νά διατηρουν τήν αυτήν γενικήν ή «ομοίαν» σημασίαν – [(είδος καί διάταξις τών στοιχείων γραμμάτων των, π.χ., οι τύποι τών Ελληνι-κών διαλέκτων: μακράν: μακράν, Ιωνική διάλ., τηλε, τηλου, Αττική διάλ., πήλυι, πήλοι, Αιολική διάλ., πείλε, Βοιωτική διάλ./ δημος (συνέλευσις του λαου): είρη, Ιωνική διάλ. (Όμηρος), δημος, Αττική διάλ. / φύη, φύσις, φύση). εις όλας αυτάς τάς περιπτώσεις οι λεξάριθμοι διαφοροποιουνται (είναι διάφοροι: μακράν=212 / τηλε=343, τηλου=808, κτλ., είρη=123, δημος=322, φύη=908, φύσις=1310, φύση=1108)] - καί νά διαφέρουν χρονικώς δεκάδας, εκατοντά-δας ή καί χιλιάδας ετών. Δύνανται αυτοί οι λεξάριθμοι νά σχετίζωνται κατά κάποιον τρόπον καί ακολούθως - λόγω τών προηγουμένων αιτημάτων καί αξιωμάτων - νά σχετίζωνται αι αντίστοιχοι ισόψηφοι ομάδες των;
Αίτημα 3.2ον: αλγόριθμος, νόμος ομοιότητος τών όντων εν τη λεξαριθμικη γνωμονική ακολουθία, γενεαλογικά δένδρα εννοιών : είδη καί υποείδη, γένη και υπογένη / σπειροειδής μεταβολή της γλώσσης, ακολουθία γνωμόνων).
   * Αι πρώται δημοσιοποιηθείσαι ισόψηφοι ομάδες
   «Ισόψηφοι ομάδες» ανεκοινώθησαν εις συνέδρια κάθε εμβελείας (Ελασσών, Δίον, Πάτραι, Αθηναι, Ολυμπία, Χανιά, κ.α.) καί εις διαλέξεις, αίτινες ε-πραγματοποιήθησαν εις Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (ΤΕΙ - Λαρίσης, Θεσσαλονίκης, Καλαμάτας) εις διαφόρους πόλεις ή Πολιτείας (Λάρισα, Βόλος, Λαμία, Θεσσαλονίκη, Αθηναι, Κατερίνη, Καλαμάτα, Σπάρτη, Άγιον Όρος) - έναρξις: ηδη από του έτους 1976. Η επίσημος δημοσίευσίς των ήρχισε μέ τό συγγραφικόν έργον μου, περιοδικόν καί μή:
· Περιοδικόν τριμ., ΠΑΜΜΕΓΑΣ (ΠΑγκόσμιος Μαθηματική Μελέτη Ελληνικης ΓλώσσΑΣ) (1980 – 1990) – π.χ., μελέτη του φαινομένου του σεισμου καί της νόσου του καρκίνου.
· Βιβλίον, Κόσμος, Γνώση καί Γλώσσα – Πορίσματα Λεξαριθμικης Θεωρίας (μετονομασθέν εις «Διαλεκτική τών ιδεών») (1987).
· Βιβλίον, Η Γλώσσα τών Γλωσσών - Η Λεξαριθμική Θεωρία (1989).
Δημοσιεύεται διά πρώτην φοράν διαχρονική μελέτη τυχαίου λεξίου (αι λέξεις τών ισοψήφων ομάδων της λεξαριθμικης γνωμονικης ακολουθίας ή του γενεαλογικου δένδρου: 16, 25, 41, 66, 107, 173, 280, 453, 733, 1186, 1919, 3105, ... κατανέμονται διαχρονικώς, σύμφωνα δηλαδή μέ τήν περίοδον εμφα-νίσεώς των εν τη Ελληνικη γλώσση). Αρχης γενομένης μέ τόν λεξάριθμον 66, εν τη ισοψήφω ομάδι του οποίου ανήκουν τά ονόματα (λέξεις) κήλη καί ζημία [ίδε Λεξικόν Liddell-Scott-Κωνσταντινίδη, λ. ισόψηφος], αναζητουνται καί α-νακαλύπτονται αι λεξάρχαι Λ16, Λ25, Λ41, Λ66, Λ107, Λ173, Λ280, Λ453, Λ733,... (δηλ., εις έκαστον ισόψηφον ομάδα). Σύμφωνα δέ μέ τήν θεωρίαν, ό-λαι αυταί αι λεξάρχαι πρέπει νά είναι όμοιαι πρός τήν οντολογικήν σημασίαν:
«η μονόδρομος κίνησις του όντος».
   Εν τη παρούση περιπτώσει ο γεννήτωρ (αυτός πού γεννά) λεξάριθμος του γενεαλογικου δένδρου είναι ο αριθμός 25 [ίδε «Διαμόρφωσις της παραγώγου γνωμονικης ακολουθίας ή του γενεαλογικου δένδρου του λεξαρίθμου 361 (=μονάς)»].
· Εφημερίς τριμ., ΕυρωΕλλάς (η Ευρεία Ελλάς) (1990 – 2000).
· Βιβλίον, Η Διαχρονικότης της Ελληνικης Γλώσσης (1998).
· Προέλευσις τών Μακεδόνων (Διά της Λεξαριθμικης Θεωρίας) (1999).
⇒ Εν αυτώ διερευνώνται καί επαληθεύονται τά γενεαλογικά δένδρα του γενάρχου Μακεδόνος διά τών γνωμονικών ακολουθιών.
   * Η εφαρμογή της Λεξαριθμικης Θεωρίας
   Η στόχος πάσης ερεύνης περί τήν δομήν της Ελληνικης γλώσσης πρέπει νά βασίζεται επί μιάς θεωρίας, η οποία νά αντέχη εις κάθε επιστημονικήν κριτικήν, καί μία τοιαύτη - εφ’ όσον δέν υφίσταται άλλη μέχρι σήμερον (έτος 20-05) – είναι η Λεξαριθμική θεωρία ως αξιωματικόν σύστημα, καί ακολούθως νά παρακολουθείται αυτός, εφαρμοζόμενος εις ολόκληρον τό επιστητόν.
Πώς κρίνεται η θεωρία καί πώς δύναται νά γίνη αποδεκτή;
   Οι επί μέρους στόχοι - ως συνέπεια τών πορισμάτων της αξιωματικής δομής της θεωρίας - δύνανται ενδεικτικώς νά είναι: · Η επαλήθευσις της εμπειρικης γνώσεως, απαραιτήτου διά τήν επιβίωσιν του ανθρώπου κατά τήν ανέλιξίν του από τό πρωτόγονον επίπεδον (π.χ., τέχνη καί σχέσις αυτης μέ τήν επιστήμην καί τεχνολογίαν).
· Η επαλήθευσις της μυθολογίας, όχι μόνον της Ελληνικης – πού κατά κάποι-ον τρόπον δύναται νά χαρακτηρισθη παγκόσμιος - αλλά καί εκείνης τών λα-ών της υδρογείου, πρωτίστως δέ τών αρχαίων λαών (π.χ., Ο Όλυμπος, ο Ολυμπισμός, η Οδύσσεια, ως παγκόσμια σύμβολα (επομένως διαχρονικά).
· Η επαλήθευσις της επιστημονικης γνώσεως, είτε γηίνης είτε εξωγηίνης [π.χ., Άνθρωπος (προέλευσις, πορεία), Φύσις (διαλεκτική σχέσις μέ τόν άνθρωπον καί τό σύμπαν), σεισμός (φύσις, γένεσις, πρόβλεψις), καρκίνος (φύσις, γένεσις, πρόληψις, θεραπεία), Κόσμος καί σύμπαν (φύσις, γένεσις, σχέσις, μέλλον)].
· Η διερεύνησις βασικών κοινωνικών εννοιών καί εξαγωγή αυστηρών καί α-κριβών πορισμάτων διά τήν βελτίωσιν της ζωης τών λαών της υφηλίου (π.χ., οικονομία, διοίκησις, οργάνωσις, διακυβέρνησις, εξουσία, αγαθόν (κατανομή αγαθών), δικαιοσύνη, αρετή, εγωισμός, αλληλεγγύη).
· Η νομοτέλεια, δηλαδή, τό νά εξάγωνται τά ίδια πορίσματα εις όλας τάς μορ-φάς της Ελληνικης γλώσσης (ορφική, ομηρική, ησιόδειος, μινωική, μυκηναϊκή, αρχαϊκή, κλασική, ελληνιστική, βυζαντινή, μεσαιωνική, σημερινή).
   Πώς γίνεται η συσχέτισις τών λέξεων;
   Κατά τήν αναζήτησιν σημασιολογικης σχέσεως μεταξύ δύο ή περισσοτέρων λέξεων, η εφαρμογή της θεωρίας πρέπει νά είναι ταυτοχρόνως συνολική καί όχι αποσπασματική, καί νά πλαισιουται από στοιχεία εκάστου γενεαλο-γι-κου δένδρου (π.χ., διακαιοσύνη: δείκνυμι, δίκη, δίκαιος, κ.α.). Ούτε πρέπει κανείς νά αναζητη άμεσον σημασιολογικήν σχέσιν εις οιονδήποτε δομικόν στοιχείον της θεωρίας (ισοψηφία χωρίς ή μέ άρθρον, γνωμονική ακολουθία (γενεαλογικά δένδρα σημασιών καί εννοιών, λέξεις μέ ή χωρίς άρθρον), παραπλήσιοι ισόψηφοι ομάδες (διαφέρουσαι κατά μίαν μονάδα), αθροιστικός νόμος, απλους ή γενικευμένος (οντολογική σχέσις μεταξύ της στερητικης (ή αρνητικης) καί αθροιστικης (ή θετικης μορφης), π.χ., δυνατός καί αδύνατος, τομός καί άτομος: οι λεξάριθμοί των διαφέρουν κατά μονάδα / ή (γενικευμένως), ουρανός καί Όλυμπος : οι λεξάριθμοί των, 891 καί 890, διαφέρουν κατά μονάδα). Η σχέσις κατά κανόνα είναι έμμεσος, γενικης φύσεως, καί περαιτέρω οντολογικης φύσεως (κοσμική σημασία καί λεξάρχη εν τη θεωρία):
   Σημασιολογική καί οντολογική συσχέτισις
   π.χ., Εις τήν εξεταζομένην ισόψηφον ομάδα του λεξαρίθμου 773 (= ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ) (αρχαιοελληνική καί νεοελληνική λέξις) συναντώνται αι έναρθροι λέξεις, Η ΕΥΘΕΙΟΓΕΝΗΣ = 773 (θηλυκόν μέ τό άρθρον του, η), καί η νεοελληνική λέξις ΤΟ ΠΑΓΟΠΕΔΙΛΟΝ = 773 (ουδέτερον μέ τό άρθρον του, τό):
   Αι λέξεις είναι σύνθετοι (ευθεία, γένος): αρχαίαι καί νέαι, μέ τήν αυτήν σημασίαν) καί (πάγος, πέδιλον): αρχαίαι καί νέαι, τό πάγος (πεπηγός, συμπαγές, στερεόν, ακίνητον) μέ τήν σημερινήν σημασίαν – τό πέδιλον, μέ τήν ιδίαν σημασίαν (υπόδημα διά τόν πάγον).
   Τό «ευθειογενής» σημαίνει τόν (τήν) ανήκοντα εις τό γένος της ευθείας (χω-ρίς αποκλίσεις, αριστερά, δεξιά, άνω, κάτω).
   Τό «παγοπέδιλον» ( υπόδημα του πάγου) συνδέεται κατά φύσιν μέ τόν πά-γον (επίπεδον: λείον καί ευθειογενές, χωρίς αποκλίσεις πρός πάσαν κατεύ-θυνσιν), άρα καί αυτό (το παγοπέδιλον) ανήκει οντολογικώς εις τό γένος της ευθείας (ένωσις ευθειών δίδει τό επιπέδον του πάγου πρός παγοδρόμησιν).
   Τό «δικαιοσύνη» - είναι δεδομένον – ανήκει είς τό γένος της ευθείας [ο ζυγός (τό σύμβολόν της) - όταν η φάλαγξ αυτου ισορροπεί (κείται δηλαδή εν ευθεία γραμμή) - είναι οριζόντιος]: παροιμ., ζυγόν μή υπερβαίνειν.
   δικαία θάλασσα, Σόλων (επί της γαληνίου καί ηρέμου θαλάσσης).

 

Εν Λαρίση, Αύγουστος, 2005
Κοσμάς Μιλτ. Μαρκάτος

Τελευταία Ενημέρωση στις Παρασκευή, 29 Ιανουάριος 2016 18:51
 
ΚΟΣΜΑΣ ΜΙΛΤ. ΜΑΡΚΑΤΟΣ
ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ (ΤΕΙ)
Παλαιολόγου 9 - 412 23 Λάρισα
Τηλ: 6974 31 91 31
Η.Δ: kmmarkatos@gmail.com
Ιστοσελίς: www.hellenes-markatos.gr